Herbata zimowa

Będąc zimą w Warszawie, nie sposób nie zauważyć wszechobecności herbaty zimowej. Można ją wypić niemal wszędzie - i w kawiarniach, i w restauracjach, i na świątecznych jarmarkach. I przyznam, że zupełnie mi to nie przeszkadza, a wręcz przeciwnie. Lubię jej korzenno-owocowy smak. I to jak rozgrzewa i ciało, i duszę. Ostatnio, pod wpływem grudniowej wizyty w Warszawie, a co za tym idzie pitej tam herbaty zimowej, podobnie przyrządzona, zrobiła furorę na mojej dorocznej imprezie ciasteczkowej. Nie wiem ile jej dzbanuszków naszykowałam, bo w pewnym momencie straciłam rachubę. Oczywiście na taką herbatę każdy ma swój przepis. Mnie najbardziej przypadła do gustu taka, jaką piłam z przyjaciółką w małej knajpce na Bemowie - z plasterkami pomarańczy, z goździkami, anyżkiem, cynamonem i lekko dosłodzoną sokiem malinowym. Wszystko to, podano osobno, by każdy dołożył tyle, na ile ma ochotę. Ja dla odmiany parzę wszystko od razu, dodając jeszcze cytrynę. Jest przepyszna - uwielbiam na nią patrzeć, a przede wszystkim pić. 

2 torebki dobrej, mocnej herbaty - na przykład Darjeeling, Irish breakfast

2-2.5 szklanki wrzącej wody

1-2 gwiazdki anyżku

2-3 goździki

mały kawałek kory cynamonu - ok. 1 calowy/2.5 centymetrowy

1 plasterek cytryny

1 plasterek pomarańczy

sok malinowy do smaku

W ogrzanym dzbanuszku zaparzyć herbatę wraz z przyprawami zaparzyć, zalewając je wrzącą wodą. Kiedy jest już odpowiednio mocna, wyjąć torebki z herbatą. Dodać plasterki cytryny i pomarańczy. Dodać sok malinowy lub też podać go na boku. 

Podawać gorącą, choć nawet chłodniejsza jest też bardzo smaczna. 

Taka właśnie herbata, podaną w CieKawa Cafe, bardzo przypadła mi do gustu. Podobał mi się nie tylko jej smak,  wzmocniony korzennymi przyprawami, cytrusami i sokiem malinowym, ale i sposób podania - do podania soku wykorzystano malutkie słoiczki po miniaturowych porcjach dżemu. 

Przyprawy również podano osobno, stąd też ich większa ich ilość. Inaczej nie zdążyłyby nadać herbacie smaku.