Aligot

Aligot było jedną z pierwszych potraw z kuchni francuskiej jakie zrobiłam. Jeszcze przed ślubem zaczęliśmy zbierać książki z cyklu Encyklopedia Kulinarna, a w niej jako jedne z pierwszych tomów pojawiły się dwie książeczki poświęcone kuchni francuskiej. Mało ją wtedy znaliśmy, bo w Warszawie nie za bardzo można było znaleźć francuskie restauracje, a wyjazdy do Francji jeszcze nie za bardzo wchodziły w rachubę; Europa i świat dopiero się przed nami otwierały. Kiedyś na obiad zaprosiliśmy rodziców i podaliśmy dwa rodzaje kartofli z kuchni francuskiej, w tym właśnie aligot. Pamiętam jak mój teść, który nie lubił "paciaj karotflanych", z wielką rezerwą przyjął na talerze ociupinkę aligot, by po chwili już brać dokładkę. Ponieważ nie jest to lekkie danie, w pewnym momencie przestałam je robić, ale przypomniały mi się przy okazji wizyty w .... Nebrasce, kiedy to do steków podano właśnie aligot, a potem w Vancouver, BC, w czasie wycieczki kulinarnej po tym mieście.  No i zrobiłam je ponownie. Są uzależniająco pyszne, dlatego trzeba z nimi uważać. Ale warte są grzechu i dodatkowego spaceru, by spalić kalorie. Jeśli uważacie kartofle za comfort food, to aligot wskoczy na pierwsze miejsca listy takich potraw. 😉

Kurczak caprese

Caprese zdecydowanie bardziej kojarzy się z sałatką i przystawką niż z daniem obiadowym. Jednak wykorzystując to znane połączenie smakowe można nadać kurczakowi nieco inny smak przenoszący go w kierunku kuchni włoskiej. Do pewnego stopnia przypomina on kurczaka w parmezanie (pollo alla parmigiana), choć jest nieco delikatniejszy, gdyż nie ma panierki - jest obsmażony bez niej, a następnie duszony lub pieczony w sosie pomidorowym z dodatkiem przypraw. 

Kurczak caprese jest soczysty i przesiąknięty przyprawami, a jednocześnie delikatny. Mozarella i bazylia wieńczą całość nadając charakteru i "capresowatości" kurczakowi. To danie, które ma ogromną szansę zasmakować wszystkim.

Grzanki z air fryer'a

Air fryer od pewnego czasu jest popularny jak mało które urządzenie kuchenne. Ale nie chciałam poddawać się modom i fundować kolejny gadżet do kuchni, który po pierwszym okresie fascynacji pokryje się coraz większą warstwą kurzu, po jakimś czasie zjedzie na półkę zapomnianych rzeczy w pokoju Harrego Pottera, a następnie wyjedzie do któregoś z punktu zbiórek nieużywanych rzeczy w dobrym stanie. Tak to bowiem działo się z niektórymi sprzętami kupionymi pod wpływem mody i przekonywań znajomych.  Z czasem uodporniłam się na takie pokusy. Aż nagle okazało się, że air fryer znalazł się na liście zapotrzebowań do college'u Julci. I tak air fryer znalazł się w naszym domu i był wypróbowywany przed wyjazdem. Skorzystałam więc i ja, i pewnego dnia zrobiłam sobie grzanki. Wyszły dokładnie takie same jak te, które robię w piekarniku. Zasadniczymi zaletami użycia air fryera było to, że zrobiłam je nieco szybciej niż zwykle i że nie trzeba było grzać dużego piekarnika dla dwóch małych grzanek. 

Spaghetti z dyni makaronowej

Leżała sobie dynia, kupiona jesienią do dekoracji. Dekoracje już zmieniły się na świąteczne, a dynia trafiła gdzieś do kuchennego zakamarka. Aż pewnego dnia, gdy nie było pomysłów na obiad, ani czasu na gotowanie, okazało się że dynia jest idealnym rozwiązaniem. I szybko można z niej zrobić pyszny posiłek, nie wymagający wielkich nakładów pracy. Dynia makaronowa (spaghetti squash) musi tylko być najpierw upieczona, by można było ją widelcem poczochrać na spaghetti. Dalej to już hulaj dusza, piekła nie ma. Można zrobić ją z samym sosem pomidorowym; albo z sosem bolognese; albo z wegańską odmianą sosu bolognese; albo i inne sosy pomidorowe - putanesca, sycylijski z tuńczykiem lub prosty pomidorowy z grzybami; albo nawet i sam parmezan lub inny ser. Co kto lubi i na co ma ochotę. 

Bakłażan zapiekany

Bakłażan nagle stał się przebojem kulinarnym naszego domu. Wcześniej jakoś nie specjalnie podbijał serca domowników. Owszem, w baba ganoush smakował, ale tylko niektórym. Tak zapiekany, lubiłam tylko ja. Aż nagle nastąpiła zasadnicza zmiana. Jeśli po obiedzie zostały jakiekolwiek resztki bakłażana, to rzadko kiedy mogły doczekać następnego dnia. Zawsze w kuchni pojawił się po cichutku jakiś turkuć-podjadek i wykończył to, co ewentualnie jeszcze zostało. A zaczęło się to wszystko niewinnie od propozycji dzieci, by w ramach przygotowań do Święta Dziękczynienia, zrobić sobie bezmięsny, a więc lżejszy tydzień. Głownie chodziło im o "zrobienie sobie miejsca na kanapkę Rossa i kartofelki". Choć zasadniczo nie mam problemów z takim jedzeniem i czasy, kiedy goszczenie wegetarian lub wegan przyprawiały mnie o palpitacje serca odeszły w przeszłość, to nadal uważam, że moja rodzina nie je na tyle wielu warzyw, by podołać wegetariańskim wyzwaniom. Jedno z dzieci zaproponowało to danie, bo bardzo jej zasmakowało, kiedy spróbowała ode mnie jakiś czas temu, gdy w ramach wspierania restauracji zamkniętych przez pandemię zamówiliśmy włoski obiad. No tak, ale jak to zamówienie pogodzić z niechęcią drugiego dziecka do parmezanu i trzeciego do warzyw? Powstał więc pakt. Pierwsze dziecko nic nie mówiło drugiemu o szczegółach. Z kolei ja, na pytania z gatunku - co jutro/dzisiaj na obiad, nie wdawałam się w dyskusje i nadmierne, zbędne detale. Potem drugie dziecko, czyli panna serowa przyznała, że trochę ją przerażała wizja jedzenia bakłażana, ale była bardzo pozytywnie zaskoczona jego smakiem. I nic nie wspomniała o serze. 😉 A dziecko trzecie, też zasmakowało w daniu i zaraz po obiedzie, zabezpieczało porcyjkę "na jutrzejszy lunch". Jak się okazuje, warto próbować i ryzykować. Choć w tym przypadku, chyba po prostu wpasowałam się w odpowiedni moment.  

Kluski spaetzle zapiekane ze szparagami

Nie ma chyba bardziej niemieckich klusek niż spaetzle. Smakują ze wszystkim - zapiekane z warzywami, z serem, a także jako dodatek do mięsa z sosem. Mam nawet specjalną maszynkę ułatwiającą ich robienie, ale jakoś częściej korzystam z gotowych, kupionych w sklepie niemieckim czy na amazon. Kiedyś jednak w końcu się zdecyduję zerwać z tym nałogiem i będę robić je sama. 
Dla odmiany od mięsnych obiadów warto było zrobić takie kluski ze szparagami, których jest wiosną tyle, że niemal same zapraszają się na obiad. A że wiosna była raczej chłodna, to nawet w czerwcu bez wysiłku można kupić lokalne szparagi. Danie jest smaczne i super proste w wykonaniu. 

Quiche łososiowy

Quiche i tarty dość często goszczą u nas w domu. Niemal każda impreza towarzyska oznacza, że pojawią się one na stole, zwłaszcza, że są lubiane i niekłopotliwe w przygotowaniu. Ciasto często robię w większej ilości i zamrażam w mniejszych porcjach, co oznacza, że zwykle muszę przygotować tylko nadzienie. Quiche i tarty są łatwe do odgrzania, a podane w chłodniejsze dni z kubkiem ciepłego barszczu rozgrzeją nas i pożywią. Stąd też eksperymentuję z różnymi nadzieniami, by nie podawać ciągle tego samego quiche'a. Poszczególne składniki tego quiche'a doskonale się uzupełniają, a jedynie łosoś delikatnie nad wszystkim dominuje, nadając całości smak i charakter.

Roladki z kurczaka z szynką i serem

Lato. Ciepło, by nie powiedzieć gorąco. Nic nie chce się robić, a jeść trzeba. Nie zawsze wystarczą same owoce. Czasem trzeba się zmobilizować i zrobić coś pożywniejszego. Im mniej z tym pracy, tym lepiej; im mniej gotowania, tym lepiej. A więc kurczak, bo lekki i szybko można zrobić. A jeszcze lepiej zapiekane roladki z kurczaka z nadzieniem. Wiem, używanie piekarnika latem nie jest zbyt popularne, ale po pierwsze i tak go używamy, po drugie gotowanie też rogrzewa kuchnię. Jednak takie roladki, podane z młodymi kartofelkami i sezonowymi warzywami (pomidorami z cebulką, sałatą, tradycyjnie przygotowaną młodą kapustą czy też zasmażaną młodą kapustą ) warte są tego ekstra ciepła wydzielanego z gotowania. 

Zapiekanka z łososiem i pomidorami

Bardzo lubię zapiekanki z makaronem. Dzięki nim obiad można przygotować szybciutko, a na większe spotkania są wręcz idealne, bo można je naszykować wcześniej, a potem tylko upiec. Szanse na to, że z tej zapiekanki cokolwiek zostanie na dojadanie są dość znikome. Dzięki temu, że wykorzystane w niej są  składniki, które nie są surowe, nie trzeba nawet jej zbyt długo piec. 

Zapiekane roladki z piersi drobiowych z serem i pesto

Bardzo delikatne i bardzo dobre roladki z piersi drobiowych - w moim przypadku były to piersi indyka. Przyprawy i dodatki nadają im posmaku kuchni włoskiej. Zarówno przygotowanie, jak i pieczenie nie zabiera dużo czasu. Zanim na dobre skończyliśmy obiad, były już prośby domowników o powtórkę. A to chyba najlepsza rekomendacja.

Makaron penne z kurczakiem i sosem parmezanowym

Rzadko kiedy - przynajmniej w moim domu - zdarza się ugotować obiad perfekcyjnie, czyli tak, że nie zostaną nam resztki - a to mięsa było ciut więcej niż wymagał tego przepis, a to komuś zupa bardziej smakowała niż zwykle, a to ktoś miał mniejszy apetyty, a to sami dodaliśmy ciut więcej wszystkiego, by nie zabrakło. Jaka by nie była przyczyna, często zostają po obiedzie resztki i to w takiej ilości, że nie starczy na kolejny obiad dla całej rodziny. Oczywiście można je wziąć na lunch, ale to rozwiązanie nie zawsze się sprawdza. Co jakiś czas mamy więc obiad z gatunku przegląd lodówki, czyli każdy je co innego. Można też rozważyć zrobienie  obiadu resztkowego z gatunku coś z niczego. To danie jest właśnie takim daniem. Po pysznym niedzielnym obiedzie zostały dwa spore kawałki kurczaka i sos - dokładnie tyle ile było potrzeba by wymieszać z makaronem penne i stworzyć z tego smakowitą kombinację.

Oczywiście danie to nie musi być resztkowym, tylko samodzielnym pysznym daniem. 😋

Polędwica wieprzowa zapiekana z serem i marchewką

Szybkie, smaczne i idealne na weekend, kiedy mamy zbyt wiele ciekawych rzeczy do zrobienia by siedzieć w kuchni i pichcić. Można je naszykować wcześniej, a na 45 minut przed obiadem po prostu upiec. Mięso naszykowałam poprzedniego dnia - pokroiłam i posypałam przyprawami. Tak przeleżały sobie w lodówce przez noc, dzięki czemu nabrały smaku. Następnego dnia przygotowanie reszty było kwestią chwili. Mięso można przygotować również i niemal w ostatniej chwili, ale w każdym wypadku należy pozwolić mu poleżeć po doprawieniu przyprawami. 

Kurczak w kremowym sosie parmezanowym czyli weekendowy obiad z nutką włoską w tle

Smak kuchni włoskiej - piersi kurczaka w kremowym sosie parmezanowym. Choć atrakcyjne danie, wcale nie jest ono trudne do zrobienia. Sos jest tak pyszny, że można go jeść łyżką lub jako samodzielne danie z makaronem. Jak mawiał ks. Basso, który czasem gościnnie odprawia msze w naszym kościele, a przy tej okazji podaje wspaniałe przepisy na potrawy z kuchni włoskiej (choć akurat nie na tą), boimy się śmietany i masła, mimo, iż to właśnie one nadają naszym potrawom smak. Dowcipnie radził, by dodając śmietanę, zwłaszcza kremówkę, powiedzieć amen - wtedy wszelkie kalorie znikną. No niestety tak to nie działa, ale czasem warto zgrzeszyć, by zjeść takie danie

Kartofle zapiekane z oscypkiem lub parmezanem

Szybkie i zupełnie niekłopotliwe w przygotowaniu, a co najważniejsze bardzo smaczne, chrupiące kartofle w innej odsłonie. Doskonale nadają się jako dodatek przede wszystkich do pieczeni mięsnych lub mięsa z grilla, choć rzecz jasna nie tylko. W przepisie nie podaję dokładnych proporcji, gdyż zależy to od tego ile kartofli chcemy zrobić. 

Parówki zapiekane z serem i boczkiem

W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych było to częste danie imprezowo-prywatkowe. Sera żółtego było w miarę pod dostatkiem, a i parówki można było dostać, co prawda na kartki, ale jednak relatywnie łatwo. Niestety z boczkiem już było nieco gorzej, ale najwyżej pomijało się jego obecność w tym daniu.  Oczywiście ser musiał być rozpuszczony, a boczek, jeśli był używany, zarumieniony. Część sera wylewała się z parówek do naczynia, w którym się zapiekały, ale nikomu to nie przeszkadzało, bo wtedy i ser się przypiekał na chrupiąco. Pod koniec jedzenia wyskrobywało się taki podpieczony ser. Nawet i dzisiaj tak przygotowane parówki bardzo nam smakują i żadne gotowe, nadziewane serem nie dorównują temu daniu.

Caprese zapiekane w grzybach

Caprese na ciepło to nie nowość. Tym razem jednak połączyłam ją z grzybami portobello, czyli przerośniętymi brązowymi pieczarkami. Lub pieczarkami dwuzarodnikowymi, jakby poprawili mnie puryści botaniczni. Okropna nazwa - pieczarka dwuzarodnikowa. A portobello brzmi tak ładnie i od razu kojarzy się z kuchnią włoską. No nic - jak zwał, tak zwał, najważniejsze jest to, że kombinacja się sprawdza smakowo, a do tego jest niekłopotliwa w przygotowaniu. 

Brukselka pieczona z łososiem w parmezanowej panierce

Łosoś w różnej postaci zdecydowanie króluje na naszym stole. Najbardziej jednak smakuje nam pieczony. Dlatego, ten przepis wzbudził moje zainteresowanie, gdyż oznaczało to pewną odmianę w sposobie przygotowania łososia. Do tego brukselka, pieczona na tym samym naczyniu. Całość można przygotować z lekkim wyprzedzeniem, dzięki czemu nawet w zaganiane dni mimo wszystko pojawia się szansa zjedzenia normalnego obiadu. 

Farfalle z czterema serami

Proste, a jednak ciekawe smakowo danie. Kiedy pierwszy raz je robiłam, nie miałam nawet odpowiednich serów i musiałam używać zamienników dostępnych na polskim rynku. I tak zamiast parmezanu używałam podsuszonego tartego oscypka, zamiast świeżej mozarelli, zwykłego białego sera, a zamiast gorgonozoli używałam rokpola. Muszę przyznać, że zmiany te wcale a wcale nie wpływały źle na smak farfalli. Kiedy miałam pierwszy raz okazję zrobić je zgodnie z przepisem, byłam bardzo zaskoczona, jak doskonale polskie podróbki imitowały oryginały. Najwięcej emocji zawsze wzbudzał ser pleśniowy. Pamiętam, jak sama widząc rokpol w lodówkach polskich sklepów zastanawiałam się, jak w ogóle coś takiego można jeść. Również i niektórzy nasi goście, widząc jak dodaję ser pleśniowy, kręcili nosem, by potem dziwić się jak doskonale pasuje on w tej kombinacji i jak zupełnie im nie przeszkadza. 

Zapiekanka

Zapiekanki kupowane w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych z przyczep kempingowych były namiastką fast-foodów w czasach gdy w Polsce te były zupełnie nieznane. Ale też i były o niebo lepsze. W sumie to bardziej są podobne do kanapek sprzedawanych z wozów, jakie w Seattle podjeżdżają np. pod amazon. 
Dobra zapiekanka z pieczarkami i serem, polana keczupem podana na chrupiącej bułeczce była naprawdę pyszna. Przyznam, że je bardzo lubiłam. 

Dzisiaj już nie kupi się takich zapiekanek. W Warszawie, jak i innych miastach, po prostu już nie ma takich przyczep. A jeśli nawet gdzieś się dorwie zapiekankę, to jest to nędzna imitacja tego, co sprzedawano w latach siedemdziesiątych czy osiemdziesiątych. I nie może być inaczej, bowiem dzisiaj zapiekanki powstają w mikrofalówce. Kiedy więc miałam bułeczki, idealne do zapiekania, i nadmiar pieczarek, musiałam zrobić zapiekankę, taką jak kiedyś. 

Quiche z szynką i pieczarkami

Taka tarta może stanowić i samodzielne danie, jak również być przystawką. Doskonale pasuje do barszczu. Można ją jeść i na ciepło, i na zimno. Jej kolejnym atutem jest to, że jest super prosta w wykonaniu i nie może się nie udać. Czyż trzeba więcej rekomendacji?