#33 Kulinarnie po Seattle i okolicy - Toulouse Petit Kitchen and Lounge w Seattle

Kuchnia nowoorleańska nie jest nam obca. Mieliśmy okazję delektować się nią w czasie pobytu w Nowym Orleanie i okolicach. Bardzo smakowały nam ryby pieczone niemal do granicy przypalenia, w bardzo gorącym piekarniku (blackened fish), zupa żółwiowa, smażone zielone pomidory, beignets i inne smakołyki. Toulouse Petit Kitchen and Lounge kojarzy mi się z moją przyjaciółką z pracy, Angelą, która zaprosiła mnie tu na brunch z okazji swoich urodzin. Był to przedśpiew tego, co nas czeka w Nowym Orleanie. I choć miałyśmy po moim powrocie powtórzyć ten wypad do Toulouse Petit Kitchen and Lounge, nigdy się to nie udało. Krótko po naszym powrocie z wycieczki do NOLA przyszła pandemia, a zaraz potem, okazało się że Angela ma raka. I choć nie poddawała się i walczyła do końca, w kwietniu zmarła. Do ostatniego dnia wierzyła lub chciała byśmy wszyscy myśleli, że wierzy w wyzdrowienie. Nie wiem jak to się stało, ale nie zostało mi żadne zdjęcie z Angelą, choć pracowałyśmy razem kilka lat. Nie mam zdjęcia nawet z naszego wspólnego wyjścia do Toulouse Petit i do Amazon Spheres. I choć już bez Angeli, przy pierwszej okazji, wybrałam właśnie tę restaurację na specjalny rodzinny obiad. I była to bardzo dobra decyzja, bo jedzenie tutaj jest naprawdę pyszne.

Noworoczne postanowienia

Zaczyna się kolejny rok. Znowu mamy nadzieję na to, że przyniesie nam oczekiwane zmiany, że będzie lepszy  niż poprzedni, że będzie dobry... 

Rok 2020 dał się nam we znaki. Witając go, nikt nie przypuszczał, że będzie to rok pandemii, zamknięć szkół i pracy, najróżniejszego rodzaju ograniczeń, w tym spotkań, kwarantanny, noszenia maseczek. Byliśmy świeżo po podróży do Belgii i Holandii, pełny wrażeń i zachwytów nad Brukselą i Amsterdamem. Mieliśmy kolejne plany podróżnicze... Tymczasem, nagle pojawiły się informacje o tajemniczym wirusie w Chinach, bardzo zaraźliwym i niebezpiecznym, o śmierci chińskiego lekarza, który jako pierwszy zauważył, że coś jest nie tak. Kiedy w połowie lutego zaczęły krążyć różne dowcipy o maseczkach noszonych w Chinach, śmialiśmy się z nich do rozpuku. Wszak Chińczycy i bez pandemii noszą maseczki, więc to nic dziwnego, że i przy tej nowej chorobie to robią. Poza tym wszystko to było takie dalekie i egzotyczne, a i  słowo pandemia nie istniało jeszcze w naszych słownikach. Potem doszły informacje z Lombardii o masowych zachorowaniach, śmierci... Ale nadal to wszystko było bardzo odległe i nas nie dotyczyło. Nawet przez chwilę nie myśleliśmy, że to się zmieni. Pojechaliśmy więc bez obaw zdobywać kolejne stany - Mississippi, Alabamę i Luizjanę. Podróż z przytupem zakończona w Nowym Orleanie - oglądaliśmy karnawałowe parady, w dzikim tłumie innych turystów i lokalesów, czyli tambylców, na paradach łapaliśmy koraliki, których kilogramy zwieźliśmy do domu, nosiliśmy twarzowe maski karnawałowe, delektowaliśmy się smakołykami kuchni nowoorleańskiej, w tym ciastem Trzech Króli czy beignets zjedzonymi w zatłoczonej Café du Mond. Dziś brzmi to jak wspomnienie z innej epoki....

Pandemia

We czwartek, 27 lutego siedzieliśmy sobie w kuchni na wieczornej herbatce. Gadu gadu, heheszki na temat maseczek w Chinach, choć już w pracy odczuwało się pewien niepokój co do tego jak sytuacja wygląda w Azji, a i trochę w Europie, bo wieści z Lombardii od kilkunastu dni były bardzo nieciekawe. Moi instruktorzy nie mieli ochoty lecieć do Azji, bo chociaż w Wietnamie, gdzie mieli uczyć, było spokojnie, to dojazd do Hanoi nie był gwarantowany. Ale przecież to wszystko daleko. Egzotycznie. I kiedy tak sobie żartowaliśmy przy herbacie, zauważyłam, że właśnie kupione dwa dni temu bajgle mają brzydkie białe kropeczki. Postanowiłam zajechać zareklamować je następnego dnia, gdy będę wracać z fizykoterapii.

Śliwotka-sklerotka, czyli "szarlotka" ze śliwkami

20 października były Babci imieniny. Zawsze na stole stawały u niej bukiety chryzantem - jej ulubionych kwiatów. Kiedyś u niej mieszkałam, przez cały październik; pamiętam, że tego dnia  telefon dzwonił jak szalony, bo Babcia miała całą masę znajomych i przyjaciół. I zawsze była szarlotka. Najpyszniejsza.  Pamiętam jak kiedyś  Babcia Irena miała zrobić tę właśnie szarlotkę. Nota bene na jakieś rodzinne spotkanie, nie wiem nawet czy nie na jej własne imieniny. Bo warto wspomnieć, że Babcia Irena robiła przepyszną szarlotkę. No i kiedy się zabrała za robienie ciasta, okazało się zapomniała kupić ... jabłka. A że miała w domu śliwki, zamiast szarlotki zrobiła śliwotkę. Jeszcze tego samego dnia została ona nazwaną  przez samą Babcię sklerotką. Oczywiście było sporo śmiechu, ale w sumie to wcale źle nie wyszliśmy na tej podmianie, bo ciasto było pycha. Nie ma już Babci ani wielu innych osób, które tego dnia się śmiały zajadając śliwotką-sklerotką. Nie ma też i oryginalnego przepisu Babci na tę szarlotkę. A przecież to to chyba jedyna potrawa jaka mi się kojarzy z Babcią Ireną. Niestety - odeszła zbyt wcześnie i nigdy nie zostawiła po sobie przepisu, bo wszystko to działo się w czasach, gdy gotowanie czy pieczenie zupełnie nie chodziło mi po głowie. Sklerotkę więc robię po swojemu - wykorzystując przepis na ulubioną szarlotkę. I nie jest to ważne, bo i moja szarlotka jest smaczna, a za każdym razem, gdy ją robię w tej właśnie wersji ze śliwkami, przypomina mi się ta stara historia rodzinna.

Imieniny Babci Reginy

Kiedy jesienią przychodziłam do Babci na Żelazną, często witał mnie specyficzny zapach przypalonego soku czy przecieru pomidorowego. Był to znak, że Babcia szykowała się do zimy. Robiła przeciery by przez całą zimę, a przynajmniej jej większość mieć je na zupę, która cieszyła się największą popularnością wśród nas głodomorów, spragnionych babcinych potraw. Do dzisiaj kiedy czuję ten zapach, przed oczami staje mi jej maleńkie mieszkanko, z tycią kuchnią, w której Babcia się kręci i coś gotuje.