Smażony dorsz z winnym sosem bazyliowo-pomidorowym

Ryby goszczą na naszym stole na tyle często, że zawsze chętnie poszukuję nowych sposobów jej przygotowania. Kiedy zaczynają się cieplejsze dni, a przede wszystkim, kiedy pojawiają się pyszne lokalne pomidory, aż prosi się by na obiad naszykować coś co nie tylko nie jest zbyt ciężkie, ale i robi się w oparciu sezonowe łakocie. A jeśli jeszcze można obiad szybko przygotować, bez przegrzewania się w rozgrzanej kuchni, to już można mówić o wygranej. 😉

Przyznam, że jest to jedno z moich ulubionych dań łączących rybę z pomidorami i świeżą bazylią - dorsz w winnym sosie bazyliowo-pomidorowym. Do tego nie potrzeba już nic - oprócz makaronu, który pozwoli wyjeść sos do ostatniej kropelki. 

Zeppole di San Giuseppe

Zeppole di San Giuseppe to tradycyjne ciastka serwowane w dniu 19 marca. Przypominają nieco nasze gniazdka znane też jak pączki hiszpańskie czy pączki wiedeńskie. Są jednak znacznie bogatsze smakowo, bo po usmażeniu (lub upieczeniu) dekoruje się je kremem budyniowym, a na wierzchu ozdabia przysłowiową wisienką. Dzień św. Józefa przypada właśnie na 19 marca, a we Włoszech to dodatkowo Dzień Ojca - wszak św. Józef, mąż Marii, był chyba najbardziej znanym ojcem. 

Zeppole pochodzą z Neapolu, gdzie smażenie potraw ma długą historię - w tym mieście smaży się nawet pizzę. 😉 W XVIII wieku nazwa zeppole niekoniecznie odnosiła się słodkich ciasteczek spożywanych dzisiaj. Wtedy były to niedrogie placki z ciasta drożdżowego podawane w wersji wytrawnej -  pikantne i wypełnione rybą, mięsem lub warzywami, takimi jak bakłażan. Były też i słodkie zeppole pokryte miodem i cukierkami, powszechnie znane jako struffoli i serwowane w święta Bożego Narodzenie czy na Wielkanoc. Pod koniec XVIII wieku, dzięki karczmarzowi, Pasquale Pintauro, zeppole całkowicie się zmieniły. Prowadził on wiele lokali w Neapolu, jednak  najbardziej zasłynął jako cukiernik, a jego pierwsza cukiernia, Pasticceria Pintauro, do dzisiaj pozostaje atrakcją turystyczną, przed którą ustawiają się długie kolejki. 

Pintauro całkowicie odmienił zeppole, a to, co stworzył, ostatecznie stało się symbolem dnia św. Józefa. Jego zeppole robione są z ciasta parzonego, wyciskanego na gorący olej, a po usmażeniu dekorowanego kremem ub bitą śmietaną i zwieńczonego wiśnią amarena. 

Włoska sałatka pomidorowa panzanella

Właśnie nastał ten moment lata, kiedy mamy pod dostatkiem pomidorów. I nie tylko chodzi mi o ich ilość, ale i różnorodność - bawole serca (beefsteak), koktajlowe (cherry, grape), malinowe, żółte, pomarańczowe i wiele innych. No i oczywiście są przepyszne - dojrzałe, pełne smaku i soczyste. Można je jeść dosłownie w każdej postaci. 
Panzanella to bardzo prosta sałatka, rodem z Toskanii i Umbrii. Jej głównym składnikiem są dojrzałe, choć nadal jędrne pomidory, odrobina cebuli, czerstwy chleb i mozarella. Często dodawane są i ogórki. Na letni lunch czy przystawkę przed obiadem wręcz idealna, zwłaszcza że mnogość pomidorów jaką teraz mamy sprawi, że każda będzie nieco inaczej smakowała w zależności od tego, których użyjemy. 

Nie ma jednego przepisu na panzanellę. Wykończenie jej  daje pole do popisu. Można użyć więc tylko oliwy lub oliwy z dodatkami, takimi jak ocet balsamiczny, czosnek, pieprz, zioła. Wszystko zależy od naszego gustu i wyobraźni kulinarnej.  

Rigatoni z wędzonym łososiem w sosie pomidorowym

Dawno temu podzieliłam się przepisem Fr. Basso na kremowy sos pomidorowo-łososiowy. W pewnym okresie, było to jedno z naszych ulubionych dań włoskich i do dzisiaj pozostał nam do niego sentyment, również ze względu na wspomnienie Fr. Basso i podawanych przez niego przepisów w tak niesamowity sposób. Ostatnio polubiłam innego mistrza podawania przepisów, Matteo Brunetti. Podobnie jak Fr. Basso, wypracował on swój niepowtarzalny i bardzo fajny styl, któremu trudno się oprzeć, a dania są ciekawe i oryginalne. A przy tym dość proste w wykonaniu. Ten przepis, to swoiste wariacje na temat przepisu Fr. Basso, z tą różnicą, że dominuje tu łosoś wędzony, który nadaje sosowi niesamowitego, głębszego smaku, a pomidory są tylko delikatnym tłem smakowym, a nie równym dodatkiem. Matteo Brunetti również dopuszcza wersję z surowym łososiem, choć według mnie, ten wędzony jest znacznie lepszy i podkręca sos. Smak skórki z limonki doskonale podkreśla smak dania, które jest tak dobre, że znika od razu, a jeśli przypadkiem cokolwiek zostanie, to i tak zostanie zjedzone "na deser", zanim schowam resztki do lodówki. 😉

#36 Kulinarnie po Seattle i okolicy - Dolce & Chianti Pasticceria w Kirkland

To chyba najbardziej różowe miejsce, jakie kiedykolwiek odwiedziłam. Ale jak może być inaczej, jeśli Dolce & Chianti na swojej witrynie podkreśla, że "Pink is the new Black". Ta masowa różowość zupełnie mi nie przeszkodziła docenić tę kawiarnię  i czuć się w niej bardzo dobrze. Dolce & Chianti odkryłam, kiedy ktoś na stronie sąsiedzkiej na FB zamieścił informację o jej otwarciu i tym co oferuje. Zwróciło to moją uwagę i postanowiłam przy najbliższej możliwej okazji odwiedzić Dolce & Chianti. I wiem, że nie jest to ostatnia wizyta i z pewnością tu wrócę.

Dolce & Chianti jako relatywnie nowe miejsce w Kirkland nie jest jeszcze zbyt znane, przynajmniej to w Kirkland, ale niewątpliwie w pewnym momencie stanie się bardziej popularne i wtedy już konieczne bedą rezerwacje, zwłaszcza na high tea, które cieszą się coraz większą popularnością i w wielu innych miejscach są znacznie droższe. 

Brzoskwinie pieczone z czekoladą

Super prosty i bardzo letni przepis na brzoskwinie zapiekane z czekoladą i ciasteczkami amaretto. Przepis pochodzi z filmiku  Włoskiej Akademii Kulinarnej, zaprezentowanego na Instagramie. Jak zapewniał szef Emilliano Castagna  mówiący o sobie makaroniarz 😉 - super prosty i super łatwy. No i nie dało się odzobaczyć tego przepisu i zapomnieć takich zapewnień. I taki naprawdę jest ten przepis. A do tego smaczny, zwłaszcza, jeśli się lubi pieczone brzoskwinie. Oczywiście najsmaczniejszy jest na świeżo, gdy rozpływają się one w ustach, a całość kusi zapachami. 

Początkowo sceptycznie odnosiłam się do dodawania ciasteczek, ale przyznaję, że bez nich nadzienie nie byłoby tak smaczne i tak zgrane smakowo z brzoskwiniami. 

Tak przygotowane brzoskwinie można też podać z lodami waniliowymi. 

Makaron fettuccini z kremowym sosem tuńczykowym

Fettuccine col Sugo di Tonno con Aglio e Panna, bo taka jest nazwa włoska tego dania, wpadło mi w oko bardzo przypadkowo i nawet nie umiem odtworzyć gdzie. Jest to chyba najprostszy przepis na makaron po włosku. A do tego przepyszny! Wykonanie całości zabiera tyle czasu, ile zajmuje ugotowanie makaronu. Resztę robi się chwilkę. Idealne dla adeptów sztuki kulinarnej i na obiad/lunch w dniu, gdy się jest zaganianym i nie ma czasu na dłuższe gotowanie. 

To nie pierwszy włoski przepis na sos z tuńczykiem z puszki zasmakowany przez nas. Już wcześniej polubiliśmy spaghetti po sycylijsku. Ale jak podaje Marcella Hazan, autorka książki Marcella's Italian Kitchen, z której pochodzi ten przepis, smak tuńczyka zmienia się w trakcie gotowania i nie zawsze dobrze to wpływa na jakość sosu i ogólne wrażenia smakowe. W tym przypadku sos nie wymaga gotowania - składniki miesza się w misce, a na koniec dorzuca gorący makaron. Jego ciepło sprawia, że makaron i sos pozostają ciepłe. Ja dodatkowo podgrzałam miskę, by nie ochłodziła ona składników sosu. 

Spaghetti aglio e olio

Chyba nie ma możliwości by w naszym domu obiad z kluskami czy makaronem nie smakował. Stąd też próbujemy różnych sposobów ich przygotowania. Spaghetti aglio e olio jest tego przykładem. Super proste danie, ekspresowe w przygotowaniu. Idealne dla wielbicieli czosnku, jak łatwo się domyśleć. Można je zjeść jako samodzielny posiłek, choć lepiej gdy towarzyszy mu coś konkretniejszego - np. pieczona ryba. Tak chyba wolę, bo same kluski choć niewątpliwie stanowią dla nas rodzaj comfort food, to jednak nie są najzdrowszą formą odżywiania. 

Szykując spaghetti aglio e olio, przypomniałam sobie msze z ks. Basso, który dzielił się z nami przepisami włoskimi. Kiedyś tłumaczył ile trzeba smażyć czosnek, by był idealny, co teraz oczywiście przywołało wspomnienie jego niebywałych występów kulinarnych. No właśnie - ile? Aż się do nas uśmiecha!

Ravioli z sosem pomidorowym

To danie idealne dla zapracowanych. Albo nie do końca ufających swoim umiejętnościom kulinarnym. Albo dla studentów, którzy mają dość jedzenia w stołówce, a nie za bardzo mają gdzie ugotować. Albo dzieci, stawiających pierwsze kroki w kuchni. A przy okazji comfort food dla wszystkich, którzy lubią kluski i makarony, i włoskie posmaki. 

Ravioli z sosem pomidorowym zrobić w wersji prostej, czyli z gotowych składników lub w wersji nieco bardziej wysublimowanej, z sosem pomidorowym zrobionym od podstaw. Wszelkie dodatki, typu świeże liście bazylii dodane do sosu czy też użyte do posypania nimi dania, a także tarty parmezan, tylko podnoszą jego walory smakowe. A podawać można solo lub w towarzystwie sałatki, np. śródziemnomorskiej, również z gotowego mixu lub samodzielnie zrobionej. Jakkolwiek zadecydujemy, jest to na pewno smaczna propozycja na nieskomplikowany obiad. 

Ramen lasagna

Pod koniec lat osiemdziesiątych czy też na samym początku dziewięćdziesiątych, wraz z przemianami trafiły do Polski zupki ramen. Głodni nowości z zachodu, zaczęliśmy ich okazyjnie używać. A potem, już w Kentucky, ze względów oszczędnościowych, jako bardzo biedni studenci, jadaliśmy zupki ramen. Była to najtańsza opcja zjedzenia ciepłego posiłku. Pamiętam jak na pierwsze święta, z racji braku suszonych grzybów, wykorzystywałam smak grzybowy z zupek do kapusty i do farszu do uszek. W pewnym okresie Ala tak rozkochała się w tych zupkach, że codziennie po powrocie ze szkoły do domu pałaszowała jedną. A potem zupki praktycznie zniknęły z naszego domu. I myślałam, że już nigdy nie wrócą. Aż tu nagle ...

Ramen lasagna to kolejny przebój TikToka. Typowe danie dla początkujących. Albo dla studentów, którym obrzydło jedzenie w stołówce studenckiej. Jest naprawdę proste w zrobieniu i co najważniejsze smaczne. Dokładki poszły w ruch! W wersji najprostszej robi się lasagna z samych gotowych składników. W wersji nieco bardziej wysublimowanej, z sosem własnej produkcji.  

Lody z limoncello

Limoncello flute to dość popularny deser podawany we włoskich restauracjach. Najczęściej przygotowuje się go z lodów cytrynowych, najlepiej z cytryn sycylijskich. Nie może to jednak być sorbet, a dobrej jakości lody cytrynowe. Jednak według mnie, z lodów waniliowych deser ten  smakuje chyba nawet lepiej, bo ich delikatny smak podkreśla smak limoncello, a to z kolei wspaniale komponuje się z wanilią. Teraz, zanim lato się na dobre skończy i póki jeszcze jest ciepło, warto zjeść na jakiś deser lody limoncello.  A wykonanie? Jest tak proste, że chyba nie można sobie wyobrazić prostszego. 

Najlepiej deser podawać w wysokich kieliszkach do szampana, chociaż w innych wysokich i smukłych pucharkach też będzie ładnie wyglądać.

Makaron w sosie gorgonzola

Dawno temu była w Kirkland mała knajpka Pasta Ya Gotcha. Serwowano tam wyłącznie najróżniejsze kluski włoskie. Pasta Ya Gotcha nie była duża, ani specjalnie wytworna. Ale za to wszystkie dania były bardzo smaczne, choć w sumie bardzo proste. Latem lubiłam sobie usiąść przy wielkim otwieranym oknie, gdzie powiew wiatru łagodził upał. W środku, od pierwszego kroku uwodził zapach smażonego czosnku. Wiadomo! Dobre sosy to i czosnek. Moim absolutnym faworytem był najprostszy makaron z sosem ze świeżych pomidorów - angel hair pasta. Na drugim miejscu plasowała się pasta gorgonzola z dodatkiem pieczonego czosnku. Była idealna. Czuć było smak sera w sosie z gorgonzoli, ale jednocześnie makaron w nim nie pływał. Na swój sposób, była to potrawa delikatna, a zarazem wyrazista. A przy tym comfort food dla wielbicieli kuchni włoskiej i serów pleśniowych. 

Obiad w 20 minut

Są takie dni kiedy nic nam się nie chce, a czasem jednak trzeba coś zjeść. To idealny dzień na taki obiad. Nie do końca spaghetti, bo używa się innego makaronu. Jest to jednak danie przypominające spaghetti. Do tego super proste w wykonaniu i zabierające mniej więcej 20 minut, by je zrobić. No i jednogarnkowe, co też ma zalety. Rozpropagowała je Martha Stewart pod nazwą one pot pasta. Z pewnością nie jest to danie dla koneserów, ale spokojnie może zadowolić osoby niewybredne. I zapracowane. My nieco zmieniłyśmy proporcje by podpasować je pod nasze gusta smakowe. 

Pasta al limone

Comfort food na deszczowy, chłodny dzień. Pyszne spaghetti. Włoski klasyk. Prosty w przygotowaniu, a przy tym rewelacyjny. Bardzo delikatna potrawa, a jednocześnie wyrazista w smaku. Tymianek, pieprz, parmezan, rzec by można, podkreślają smak całości. Chyba żadne spaghetti - choć w sumie niekoniecznie jest to spaghetti, bo można użyć i innego makaronu - nie wymaga tak minimalnego wkładu pracy. Co ciekawe, wiele przepisów które można znaleźć w internecie na ten specjał, tak na dobrą sprawę ma niewiele wspólnego z włoskim oryginałem. Owszem, są dobre, ale nie są tym czym jest pasta al limone. Wśród tych przepisów można więc znaleźć dodatki takie jak białe wino, śmietanę kremówkę czy serek mascarpone. Dlatego chcąc przygotować najprawdziwszą wersję pasta al limone, warto pokusić się o konsultacje z lubiącymi gotować Włochami. 

Linguini z kremowym sosem z cukinii

Smaczne, proste danie. Wykorzystałam do niego leżącą sobie w lodówce  i czekającą na to, aż komuś wpadnie w oko. W pierwszym momencie nie powalał, ale po doprawieniu cytryną i skórką cytrynową, nabrał charakteru. Listki bazylii, pomidorki koktajlowe i mamy obiad. Sos jest lekki, bo nie ma w nim dodatków śmietanowych - oczywiście dodatek parmezanu jeszcze nikomu nie zaszkodził, a wręcz przeciwnie! 

Ragù z kurczaka

Kiedyś w jednej z włoskich restauracji jadłam ragù z królika. Każdy spróbował dań wybranych przez innych i wszyscy orzekliśmy, że moje ragù było najlepszym daniem tego wieczoru. Warzywno-pomidorowy sos i delikatne mięso, rozpływające się w ustach, a jednak nie dające poczucia, że jest rozciapcianym budyniem z królika. To właśnie było perfekcyjne ragù. I choć nie było trudne do odtworzenia, to jednak postanowiłam poszukać dobrego przepisu, by nie pominąć niczego, co było w sosie i co sprawiło, że jedzenie ragù sprawiało tak ogromną przyjemność. Niemal od razu też wiedziałam, że raczej zastąpię królika kurczakiem - bardziej ze względów praktycznych niż smakowych. Kurczaka łatwiej jest kupić, ot po prostu.

Pieczony czosnek

Grunt to mieć kalendarz "Przekroju". Z niego wszystkiego się można dowiedzieć, w tym, że 19 kwietnia przypada dzień czosnku. A że bardzo dawno nie piekłam czosnku, to należało wykorzystać tę okazję. Zwłaszcza, że po świętach warto zrobić sobie dzień bez obiadu, tylko z samą przekąską.  

Kiedyś robiliśmy taki czosnek bardzo często. Zaczęło się od włoskiej restauracji, w której podano go z pysznym ciepłym chlebem jako przystawkę. Proste, super proste danie, a jakie pyszne. Czosnek nie miał swego typowego ostrego zapachu, był lekko przybrązowiony i rozsmarowywał się na chlebie niczym pasta. Kelner, a może i szef kuchni, podał nam przepis na zrobienie takiego czosnku. Czym prędzej kupiliśmy naczynko gliniane do pieczenia i przez pewien czas, właśnie to danie stało się typową przystawką przy spotkaniach ze znajomymi. Z czasem przekonaliśmy do tej metody wiele osób w rodzinie i obdarowaliśmy ich takimi glinianymi naczynkami. 

Focaccia - najlepsza

Był okres kiedy w modzie były focaccie-obrazki. Kiedy jednak zrobiłam taką focaccię, przekonałam się, że obrazek najlepiej wyglądał przed upieczeniem, gdy ułożone na wierzchu warzywa i zioła miały świeży wygląd i kolory. Niestety po upieczeniu nie było już tak ładnie, by nie powiedzieć że focaccia robiła się brzydka - jak taka stara pizza. A przecież focaccia jest pysznym pieczywem, którego nie trzeba dodatkowo upiększać. Dlatego jestem zwolenniczką takiej tradycyjnej focacci. Smakuje ona najlepiej i pasuje do wszystkiego - do zup, sałatek, do maczania w dobrej oliwie i zajadania się nią jako przekąską, a nawet na kanapki. A panini z pomidorami, mozzarellą i pesto, jest na tak zrobione focacci wybitnie smakowite. Zrobienie dobrej focacci nie wymaga wielkich umiejętności, a wyłącznie czasu i cierpliwości. Podobnie jak w przypadku chleba, dobrze jest ciasto powyciągać kilka razy. Dzięki temu robi się pięknie puszyste, a po upieczeniu ma cudne dziury. 

Burschetta

Zanim skończą się pomidory, te najlepsze, od Ramona spod Yakimy, trzeba korzystać ile się da z ich smaku. Gdy nastają miesiące jesienno-zimowe, żadne pomidory nie smakują jak te. Żadne nie mają już takiego zapachu. A klasyczna bruschetta potrzebuje dobrych pomidorów - jędrnych, dojrzałych, pełnych smaku. Bruschetta typowo podawana jest na grzankach z bułki. Ale czy to znaczy, że nie można podać jej na pieczywie ciemniejszym? Z domowym chlebem pszenno-żytnim wyszła świetna kombinacja, wcale nie gorsza od bruschetty jadanej we włoskich restauracjach. Absolutnie rewelacyjnym pomysłem było wykorzystanie oliwy z konfitowanego czosnku. Nasycona smakiem czosnkowym, sprawdziła się tutaj rewelacyjnie, dodając smaku pomidorom oraz grzankom. 

Lasagne z bakłażanem i cukinią

To potrawa zainspirowana grupą wegańską, gdzie użytkownicy dzielą się swoimi doświadczeniami kulinarnymi i pokazują fotki tego co upichcili. Często nawet nie pojawiają się dokładne przepisy, a tylko informacje o tym, co w danej potrawie jest. I choć od razu wpadła mi w oko, to niestety  widziałam  też i pewien problem w zrobieniu tej lazanii. Otóż  zawiera cukinię, a w naszym domu jedynie ja ją lubię. Ale nie tak dawno, dokładnie to samo mówiłam o bakłażanie i okazało się, że inaczej podany zasmakował wszystkim. A więc ryzyk fizyk, a przede wszystkim dyskrecja co do składników. Oczywiście pojawiły się niewygodne pytania z gatunku "a z czego...", ale nie przeszkodziło to w realizacji planu. Zwłaszcza, że od pewnego czasu, zdecydowanie zmieniło się podejście do próbowania i rozszerzania horyzontów smakowych. Lazania zademonstrowane na forum grupy wegańskiej były bardzo wegańskie - słowo takie jak ser nie ma prawa tam zaistnieć, chyba że jest  to ser wegański. Nam ser nie przeszkadza i zależy nam bardziej na ograniczeniu konsumpcji mięsa niż na restrykcyjnym weganizmie. Dlatego wiedziałam, że mój przepis włączy nieco ser. I wyszło super danie, a reakcja przekroczyła moje oczekiwania. Wszystkim bardzo smakowała. Odkryta po moim komentarzu cukinia może nie wzbudziła entuzjazmu, ale też i nie przeszkadzała. Nikt jej nie wyławiał ze środka i nie zostawiał na brzegu!

Dobrze jest nie szczędzić sosu pomidorowego, zwłaszcza jeśli się używa makaronu niewymagającego gotowania przed zapiekaniem. On wchłonie sosu nieco więcej.  Najlepiej sos zrobić samemu - nie jest to trudne, a smak zupełnie inny niż wtedy, gdy używamy kupnego. 

Lazanie, choć pyszne nie są zbyt fotogeniczne. Ale nie należy się tym zrażać. Najważniejsze są wrażenia smakowe, a te były rewelacyjne i warte powtórki.