Sałatka z gruszkami i serem pleśniowym

Kombinacji sałaty lub mieszanki sałat z gruszkami, serem pleśniowym i orzechami chyba nie da się pobić. Dla mnie to jedna z najlepszych mieszanek smakowych - delikatność sałaty, lekka słodycz gruszki, ostrość sera i chrupiące orzechy rzec by można głaszczą nasze kubki smakowe. Do tego sos - słodko-kwaśny podkręcony delikatnie musztardą, która nie tylko - wraz z miodem - nadaje aksamitnej konsystencji, ale i delikatnie nadaje jej ostrości.  Sałatka ta jest świetna jako przystawka lub część większego posiłku, podana na przykład z grzankami lub focaccią. 

Pan con tomate, czyli grzanki z pomidorami

Takie grzanki zawsze będą mi się kojarzyć z Zafonem i Labiryntem duchów, jego ostatnią książką z cyklu o Cmentarzu Zapomnianych Książek. Alicja Gris, główna bohaterka, właśnie nimi się delektuje. W rozmowie z Vargasem, jej szefem, którego fascynuje, że w Barcelonie wciera się pomidory w chleb, odpowiada, że dziwi ją "czemu nikt na świecie tak nie robi".

W gorący dzień, kiedy tak na dobrą sprawę nic nam specjalnie nie pasowało na obiad poza gazpacho i czymś lekkim do niego, właśnie te grzanki stały się tym czymś lekkim. Wystarczy kilka kromek chleba, nawet takiego lekko czerstwego, pomidory, oliwa i czosnek. Chwila moment i jest świetna przekąska. 

Paszteciki z kapustą i grzybami z ciasta francuskiego

Prostsza i szybsza w wykonaniu wersja pasztecików z kapustą i grzybami, zrobiona z gotowego ciasta francuskiego. Zawsze mam kilka arkuszy ciasta francuskiego, by móc szybko zrobić czy to właśnie takie paszteciki, czy ciastka ze śliwkami, łódeczki z tryskawkami, ciasteczka z kremem migdałowymi i owocami, ciastka z morelami czy rożki francuskie z jabłkami , rożki z rabarbarem czy rożki z wiśniami.  I wiele, wiele innych ciasteczek. Według mnie ciasto francuskie pozwala zrobić delikatne, pyszne i elegancko prezentujące się wytrawne i słodkie wypieki bez wysiłku. 

Paszteciki z białą kapustą i grzybami

Paszteciki z kapustą i grzybami to żadna nowość w naszym domu. Tyle że zawsze była to kiszona, a nie słodka kapusta. Może to dziwne, ale zaskoczyły mnie smakiem - słodka kapusta wydawała mi się nieco zbyt mdła do takiej kombinacji. O jakże się myliłam. 😉  Jednym słowem,  warto czasem zrobić coś inaczej. I to właśnie było to czasem - rzec by można podwójnie warte. Czemu podwójnie? Poza odkryciem świetnej kombinacji smakowej - nieco późno, ale lepiej późno niż wcale, to jeszcze uwolniłam nas od sztampy kulinarnej. Zazwyczaj mamy w domu taki kulinarny tandem - najpierw są  gołąbki, a potem łazanki zrobione na bazie resztek kapusty, czyli tych niewykorzystanych liści, które były zbyt małe by stać się gołąbkami. Ostatnio, kiedy gołąbki pojawiły się z różnych względów dość często, nie miałam już ochoty na kolejną porcję łazanek. A do zagospodarowania zostały resztki kapusty. Były też w domu pieczarki. I tak powstał farsz. Był tak pyszny, że trzeba było się powstrzymywać przed wyjadaniem go bez niczego. W pasztecikach ten farsz był strzałem w dziesiątkę i świetną odmianą od łazanek, zawsze towarzyszącym gołąbkom. 

Tyrosalata czyli grecka pasta z fety

Tyrosalata lub też tirosalata, bo i taki zapis widziałam, to grecki sos czy też dip z fety. Grecy są bardzo dumni ze swojej fety. Uważają ją za najlepszą na świecie. Nic więc dziwnego, że wykorzystują ją w różnych potrawach. Tyrosalata może nie jest tak powszechnie znana jak tzatziki, ale jest równie pyszna. Konsystencją i smakiem przypomina naszą swojską bryndzę. 

Tradycyjnie, tyrosalata to proste wiejskie jedzenie, mające tę zaletę, że przygotowuje się je raptem w kilka minut, z kilku składników, która zawsze są w greckim domu. Grecy zasadniczo wykorzystują tyrosalatę jako dip podawany z różnymi grillowanymi mięsami.  Ale tyrosalatę można też jeść po prostu na pieczywie, jako przystawkę czy przekąskę.  Można też potraktować trysalatę jako dip i rozłożyć na talerzu, a na nim ułożyć warzywa - ogórki, pomidory, oliwki, paprykę. Podane ze świeżą fetą jest naprawdę przepysznym, choć super prostym daniem. 

Wielbiciele ostrych smaków mogą się pokusić o przyrządzenie odmiany tyrosalaty - tyrokafteri, co znaczy ostry ser. Ja jednak wolę wersję delikatniejszą. 😉

Paszteciki z pieczarkami i bobem

Paszteciki smakują niemal z każdym nadzieniem. Kombinacja bobu z pieczarkami nie jest oczywista, choć bardzo ciekawa smakowo. Dzięki bobowi, farsz nabrał konsystencji pasty, ale nie takiej całkowicie gładkiej, a z wyraźnie wyczuwalnymi w niej grzybami. 

Bób to moja wielka słabość letnia - od dziecka go uwielbiałam, choć w Polsce oczywiście jadłam wyłącznie latem i wyłącznie bez żadnych dodatków.  W USA kiedyś był marzeniem ściętej głowy - z czasem odkryłam go w sklepach etnicznych - suszony, mrożony, a latem i ten świeży, kupowany w strąkach. Poznanie kuchni śródziemnomorskiej i bliskowschodniej sprawiło, że zaczęłam go wykorzystywać w inny sposób niż dotychczas - w pastach, hummusie czy warzywnych potrawkach. 

Pieczony czosnek

Grunt to mieć kalendarz "Przekroju". Z niego wszystkiego się można dowiedzieć, w tym, że 19 kwietnia przypada dzień czosnku. A że bardzo dawno nie piekłam czosnku, to należało wykorzystać tę okazję. Zwłaszcza, że po świętach warto zrobić sobie dzień bez obiadu, tylko z samą przekąską.  

Kiedyś robiliśmy taki czosnek bardzo często. Zaczęło się od włoskiej restauracji, w której podano go z pysznym ciepłym chlebem jako przystawkę. Proste, super proste danie, a jakie pyszne. Czosnek nie miał swego typowego ostrego zapachu, był lekko przybrązowiony i rozsmarowywał się na chlebie niczym pasta. Kelner, a może i szef kuchni, podał nam przepis na zrobienie takiego czosnku. Czym prędzej kupiliśmy naczynko gliniane do pieczenia i przez pewien czas, właśnie to danie stało się typową przystawką przy spotkaniach ze znajomymi. Z czasem przekonaliśmy do tej metody wiele osób w rodzinie i obdarowaliśmy ich takimi glinianymi naczynkami. 

Coquille St. Jacques, czyli małże św. Jakuba

Są książki wybitnie pobudzające zmysły, gdyż opisują wydarzenia w bardzo plastyczny sposób. Niektóre z nich pobudzają zmysł smaku, a właściwie głodu, gdyż opisują posiłki, którymi raczyli się bohaterowie. Czasem jest to nazwa dania, innym razem jest to detaliczny opis tego, co znalazło się na talerzu. „Spóźnieni kochankowie” Whartona to jedna z takich książek. Mirabelle i John (Jacques) żyją w Paryżu, i miasto to staje nam niemalże przed oczami. W zasadzie czytając tę książkę, chce się pojechać do Paryża i pójść ich tropem –  zasiąść w kafejkach przez nich odwiedzanych, zjeść to co oni jedli - i w kafejce, i w domu Mirabelle, przejść się tymi samymi uliczkami, zobaczyć gołębie, którymi opiekowała się Mirabelle.

Coquille St. Jacques, czyli małże (przegrzebki) św. Jakuba, to jedno z dań, które pojawia się w tej książce. Mirabelle gotuje je dla Johna (Jacques'a) na jej pierwszy wspólny obiad. John właśnie opisał dla niej gołębie, którymi ona opiekowała się na niewielkim placyku przylegającym do bulwaru Saint-Germain, naprzeciwko kościoła Saint-Germain-des-Prés. Mirabelle, jako malarka, chciała je uwiecznić na swoim obrazie. Jednak nie mogła, gdyż ich nie widziała. Pomógł jej w tym John (Jacques). W zamian za tę pomoc, Mirabelle zaprosiła go na obiad, który sama przygotowała. Ale jak to bywa w takich książkach, nie jest podany przepis jak przygotować przegrzebki. I tu zaczyna się problem. Szukając przepisu na nie, można natknąć się na wiele, bardzo różniących się od siebie sposobów przygotowania małż. Te które pierwszy raz robiłam, były dość ciężkie - z dodatkiem śmietany, grzybów i sera. Nie były złe - naprawdę nam smakowały. Z czasem zaczęłam jednak cenić lżejszą wersję przegrzebków. Dla uczciwości w tym wpisie zostawię oryginalny przepis, który nie wiem nawet skąd wzięłam. Ten nowszy przepis, jest praktycznie własną wersją lub też kombinacją innych przepisów. 

Mini-caprese

Kiedyś uważałam sałatkę caprese za mocno przereklamowaną. Ale z czasem doceniłam jej prostotę. Latem, kiedy są najsmaczniejsze pomidory, mogłabym ją jeść codziennie. Zimą też smakuje, zwłaszcza, gdy uda się kupić dobre pomidory. Ta wersja to caprese z dodatkowym twistem - podana w babeczkach-muszelkach z ciast filo. Dzięki temu powstała efektowna przekąska, bardzo łatwa w wykonaniu. Idealna na wszelkie spotkania w większym gronie. Różnokolorowe pomidorki koktailowe, sprawią, że nawet w najbardziej ponury dzień zrobi się wesoło.

Przekąski z wędzonym łososiem

Bardzo prosta w wykonaniu i smaczna przystawka - mini-kanapeczki z wędzonym łososiem. Można do nich wykorzystać małe kromeczki chleba lub krakersy o dowolnym smaku. Podobnie rzecz ma się z serkiem - można użyć najzwyklejszego białego twarożku, typu Philadelphia, serka koziego lub serka smakowego - z czosnkiem, ziołami czy chrzanem. Serki mogą być gotowe (jak choćby czosnkowy czy chrzanowy Almette lub czosnkowy lub ziołowy Boursin). Serek można też przygotować samemu wedle własnych upodobań. Najważniejsze jednak jest to, by naszykować dużo takich kanapeczek, bo po prostu same wchodzą do buzi. Szczerze mówiąc nie widziałam nigdy by zostały, niezależnie od tego ile się ich zrobiło. 

Quiche łososiowy

Quiche i tarty dość często goszczą u nas w domu. Niemal każda impreza towarzyska oznacza, że pojawią się one na stole, zwłaszcza, że są lubiane i niekłopotliwe w przygotowaniu. Ciasto często robię w większej ilości i zamrażam w mniejszych porcjach, co oznacza, że zwykle muszę przygotować tylko nadzienie. Quiche i tarty są łatwe do odgrzania, a podane w chłodniejsze dni z kubkiem ciepłego barszczu rozgrzeją nas i pożywią. Stąd też eksperymentuję z różnymi nadzieniami, by nie podawać ciągle tego samego quiche'a. Poszczególne składniki tego quiche'a doskonale się uzupełniają, a jedynie łosoś delikatnie nad wszystkim dominuje, nadając całości smak i charakter.

Sałatka z grzybami, prażonymi orzechami i szpinakiem

Dawno temu chcąc sprawdzić jakiś przepis, który pojawił się na ekranie mojego komputera, zapisałam się nieco przymuszona na listę mailową  przepisów. Od tej pory co kilka dni dostaję porcję przepisów, z których jedne wyglądają mało ciekawie i nie zachęcają do zrobienia potrawy, a inne prezentują się tak, że natychmiast chce się je spróbować. I do tych ostatnich należał przepis na tę sałatkę. Prosta w zrobieniu, a przede wszystkim bardzo smaczna. Kiedy zaniosłam ją na jakąś imprezę, to zanim zdążyłam do niej dotrzeć, już jej prawie nie było, zaś gdy wychodziłam do domu, żegnały mnie okrzyki "a to ty zrobiłaś tę pyszną sałatkę!" Czyż nie jest to najlepsza rekomendacja? 

Sashimi z łososia z imbirem i gorącym olejem sezamowym

Kolejna propozycja sashimi - tym razem z łososia. Jak w przypadku innych ryb, łosoś powinien być dobrej jakości i bardzo świeży. Inaczej będziemy ryzykować nie do końca pożądane efekty smakowe. Dlatego, najlepiej więc kupić go w sklepie azjatyckim, gdzie będzie odpowiednio sfiletowany i dobrej jakości. To przy okazji zaoszczędzi nam czasu na przygotowanie sashimi, gdyż będzie on odpowiednio sprawiony i pozbawiony wszelkich niepożądanych części.
Tim Cushman, uważany za mistrza w przygotowaniu surowych ryb,  najpierw doprawia sashimi z łososia wszelkimi przyprawami, a na końcu polewa go gorącym olejem sezamowym. Dzięki temu zewnętrzna jego warstwa jest lekko "podgotowana", a cała reszta surowa. Nadaje to sashimi doskonałego smaku. 

Tatar z łososia

Lato i dostęp do świeżych ryb sprawiają, że chętniej się próbuje się potraw z surowych ryb. A i w upalne dni chętniej się je coś lżejszego od smażonych czy pieczonych. Na tatara z łososia już od dawna mieliśmy ochotę, ale czekaliśmy na świeże, dzikie łososie. Tak jak bowiem w przypadku klasycznego tatara z wołowiny, i ten musi być zrobiony z najwyższej klasy świeżych produktów. Naszego tatara przygotowałam z alaskańskiego dzikiego łososia odmiany sockeye. Sockeye w języku indiańskim oznacza czerwoną rybę; i rzeczywiście ten właśnie gatunek ma znacznie ciemniejszy kolor mięsa niż inne odmiany łososia. W odróżnieniu od tatara wołowego, do tatara z łososia od razu dodaje się część przypraw i dodatków; pozostałe podaje się osobno - tak jak w przypadku klasycznego tatara. Dlatego też w przepisie nie podaję precyzyjnie ich ilości - wszystko zależy od naszego gustu i smaku. Ale wartu pamiętać, żeby nie przesadzić z doprawianie, gdyż zawsze można to zrobić już na talerzu. Tatar nie powinien być zbyt długo przechowywany, więc jest to raczej danie do zjedzenia krótko po przygotowaniu. 

Sashimi z tuńczyka

Jedzenie mięsa czy ryb na surowo nie jest niczym niezwykłym. W końcu zajadamy się tatarem wołowym i nikt nie widzi w tym nic złego; no może oprócz lekarzy i pesymistów, którym czarne scenariusze zatruć pokarmowych krążą przed oczami. W kuchni japońskiej sashimi jest zwykle podawane na przystawkę, choć bywa i częścią dania głównego. Sashimi to nic innego jak mięso lub ryba podana na surowo. Często i błędnie nazwa ta używana jest wymiennie z sushi - błędnie, bo sushi to ryż z dodatkami takimi jak ryba, a i do tego często wcale nie surowa. Sashimi najczęściej jest podawane z sosem do jego doprawiania oraz dodatkami takimi jak wasabi czy marynowany imbir. Czasem ryba używana do sashimi jest zupełnie surowa, a czasem leciutko obsmażona, by powstała na niej jasna warstwa. 

Parówki zapiekane z serem i boczkiem

W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych było to częste danie imprezowo-prywatkowe. Sera żółtego było w miarę pod dostatkiem, a i parówki można było dostać, co prawda na kartki, ale jednak relatywnie łatwo. Niestety z boczkiem już było nieco gorzej, ale najwyżej pomijało się jego obecność w tym daniu.  Oczywiście ser musiał być rozpuszczony, a boczek, jeśli był używany, zarumieniony. Część sera wylewała się z parówek do naczynia, w którym się zapiekały, ale nikomu to nie przeszkadzało, bo wtedy i ser się przypiekał na chrupiąco. Pod koniec jedzenia wyskrobywało się taki podpieczony ser. Nawet i dzisiaj tak przygotowane parówki bardzo nam smakują i żadne gotowe, nadziewane serem nie dorównują temu daniu.

Ser camambert zapiekany w cieście francuskim

Nie jest to lekkie danie, to prawda. Ale nawet zwolennicy diety mogą czasem pozwolić sobie na chwileczkę zapomnienie i porozkoszować sie taką przystawką. Kombinacja camamberta z ciastem francuskim jest bowiem naprawdę pyszna. Jest to efektowna, a mało pracochłonna przystawka, pasująca na każdą okazję. 

Sałatka jajeczno-pieczarkowa

Ta sałatka kojarzy mi się z jedną z wizyt w Aninie - zostałam poczęstowana bardzo podobną sałatką, w której duszone pieczarki doskonale współgarły z pozostałymi składnikami - przede wszystkim jajkiem i majonezem. Również i w Internecie widywałam tu i tam podobne przepisy. Wersja z gotowanymi pieczarkami zupełnie mi nie leży - w gotowaniu tracą smak i stają się swoistym wypełniaczem sałatki, nie wnosząc w nią smaku. Dlatego uważam, iż duszenie pieczarek jest dużo lepszą/smaczniejszą metodą na ich przygotowanie. Sałatka, by nabrać wyrazistości potrzebuje również i szczypiorku lub odrobiny cebulki. No i ser - według mnie najlepszy jest któryś z ostrych serów - cheddar lub Dubliner. Ale są miłośnicy serów łagodnych czy wręcz słodkawych. No cóż - tu juz każdy musi rozstrzygnąć wedłe swpoich upodobań.

Skagenröra, czyli szwedzka sałatka z krewetek

Kiedy byłam w Szwecji, nie miałam okazji spróbować skagenröra. A to dlatego, że byłam biedną studentką na saksach - jak to się wtedy mówiło. Każdą zarobioną koronę skrzętnie chowałam, a zanim wydałam, trzy razy zastanowiłam się czy na pewno ta rzecz jest mi potrzebna. W efekcie, Szwecja kojarzy mi się z risotto i paprykarzem szczecińskim. Te bowiem jedliśmy na okrągło. Risotto było bidne - ryż, parówki, pieczarki z puszki i groszek. Od tamtych dni minęło sporo czasu. I choć nigdy później nie byłam już w Szwecji, to sentyment do tego kraju pozostał, awersja do paprykarza szczecińskiego też, zaś chęć powrotu zdecydowanie wzrosła. Ostatnio wpadła mi w oko ta sałatka - oczywiście na zdjęciach w internecie. A że wydawała się być apetyczna i mniej udziwniona niż śledzie przywiezione ze Szwecji przez rodziców, to postanowiłam zrobić. Zwłaszcza, że jest obłędnie prosta w wykonaniu. 

Zawijaski azjatyckie (Asian wraps)

Ostatnio w czasie uczelnianej imprezie demonstrującej różnorodność kultur naszych studentów miałam okazję spróbować właśnie takich zawijasków przygotowanych przez studenta z Filipin. Były przepyszne i przyznam, że aż ciężko było mi uwierzyć, że on sam je przygotował. Nie był to pierwszy raz, kiedy jadłam takie zawijaski, ale te szczególnie przypadły mi do gustu. Stąd też postanowiłam spróbować własnych sił i przygotować je w domu. Nie jest to trudne, ale trzeba mieć wszystko naszykowane do szybkiego nakładania, gdyż papier ryżowy, namoczony w wodzie robi się kleisty i ciężko się go zwija, jeśli zbyt długo leży. Zawijaski najczęściej jadłam w wersji z krewetkami - niektóre dodatkowo miały również i kawałek mięsa. Ale można je przygotować w wersji wegetariańskiej bez mięsa i bez owoców morza. Zamiast klusek można również wykorzystać ryż. 

Zawijaski muszą być maczane w sosie z orzeszków ziemnych. I tu zaczyna się zabawa, gdyż niemal każda nacja azjatycka ma swój sposób na przygotowanie go. Ja wykorzystałam przepis tajski, choć wiem już, że następnym razem pewnie zrobię go nieco inaczej, by był rzadszy. Nie znaczy, że ten był niedobry - wręcz przeciwnie. Był bardzo smaczny i można go wyjadać łyżką z miseczki. ;)