Aperol Spritz z sorbetem z marakui

Zasadniczo nie przepadam za Aperol Spritzem. I nigdy nie byłam w stanie zrozumieć jego popularności. Po kilku próbach rozsmakowania się w nim, przestałam go zamawiać. Ale niedawno wyświetliła mi się reklama sorbetu marakujowego, podanego z aperolem. Wyglądała tak przekonywująco, że postanowiłam wypróbować taki drink. I okazało się, że intuicja mnie nie zawiodła, bo ta wersja jest nieporównywalnie lepsza od oryginału. A do tego tak ładnie się prezentuje!

O ile Aperol Spritz jest typowym aperitifem, podawanym przed obiadem, o tyle ta wersja czyni go bardziej deserowym drinkiem. Wytrawny smak oryginalnego Aperolu dzięki sorbetowi jest przełamany kwaskowym, ale jednocześnie delikatnie słodkim smakiem sorbetu. I to właśnie sprawia, że chce się sięgać po kolejne kieliszki i dolewki. Bez obawy - nie jest to mocny drink i nie ma go na tyle dużo, by sobie zaszkodzić. 

Typowo, Aperol przygotowuje się w proporcjach 3-2-1. Są to trzy części Prosecco, 2 części Aperolu i 1 część wody sodowej. I wszystko to miesza się z dużą ilością lodu. Ale często są one dostosowywane do gustu pijących Aperol Spritz. W moim drinku, proporcje te zachowałam, tyle że nie dodaję wody i lodu. Zamiast nich mam sorbet. 

Espresso tonic

Espresso tonic już dawno podbiło serca kawoszy. Latem orzeźwia i daje prawdziwego kopa energetycznego. Dla osób, które jak ja nie przepadają za samym espresso, jest to świetna alternatywa, szczególnie w te dni, gdy nie ma się energii. A do tego smak - musujący i rześki. Słodycz toniku oraz ziołowa goryczka chininy przełamują mocny smak mocnego espresso, dzięki czemu napój smakuje bardziej jak wyrafinowany bezalkoholowy koktajl niż tradycyjna kawa. Z kolei bąbelki sprawiają, że napój wydaje się lżejszy i bardziej orzeźwiający. Tonik zazwyczaj ma również subtelny cytrusowy smak, który podkreśla aromaty obecne w kawie. 

Placki kimchi (Kimchijeon 김치전)

Kuchnia koreańska, jeszcze nie tak dawno mało znana, stała się w ostatnich czasach dość modna i popularna.  Podobnie zresztą jak sama Korea Południowa. Warto jest odwiedzić - o ile to tylko możliwe - ten kraj i poznać go z nieco innej perspektywy. Będę o tym pisać w osobnym wpisie, bo warto zachować takie wspomnienia i wrażenia. A może i przydadzą się komuś?

Kiedy bliżej pozna się historię Korei, można zrozumieć, że kuchnia koreańska jest raczej skromną kuchnią biednych ludzi. Brakowało w niej mięsa, gdyż było ono zbyt drogie dla większości mieszkańców Korei. Biały ryż był zbyt drogi dla zwykłych ludzi - była to potrawa luksusowa. Na codzień, zastępowanie go ziarnami jęczmienia czy prosa. Ważnym składnikiem były też fasole/warzywa strączkowe. No i oczywiście wszystko to co można dołożyć do wymienionych wcześniej składników - przede wszystkim warzywa, nieco ryb, a także to co można było zebrać np. w lesie (grzyby). Dodatkowo, warto pamiętać, że kuchnia koreańska jest bogata w kiszonki - kiszenie było ważnym sposobem pozwalającym na przechowywanie jedzenia. 

Ciasteczka bananowe z czekoladą

Dzisiaj jest Światowy Dzień Czekolady. Byłoby to niestosowną ignorancją nie zrobić jakiegoś deseru czekoladowego lub z dodatkiem czekolady. Ciasteczka bananowe z czekoladą, a dokładnie z drobinkami czekoladowymi (mini chocolate chips) z pewnością nie są najzdrowszą metodą na zagospodarowanie bardzo dojrzałych bananów. Jednak co tu dużo mówić - są niewątpliwie pyszne, szczególnie jeśli się ma słabość do takich ciasteczek. A u nas w domu długo nie trzeba szukać chętnych na ich jedzenie. Znam tylko jedną osobę, która jest w stanie się im oprzeć i nadal nie rozumiem jakim cudem. 🤷‍♀️ Podobno, ciasteczka te najlepiej smakują z zimnym mlekiem. I nie tylko Mikołajowi. Według mnie smakują świetnie z kawą czy herbatą. 

Leniwe pierogi z truskawkami

Przez wiele lat robiłam leniwe pierogi z serka Philadelphia. Tak było szybko i prosto. Ostatnio jednak wiele razy robiłam własny ser biały, więc stało się sprawą oczywistą, że wykorzystam go i do pierogów leniwych. I za każdym razem, kiedy korzystam z własnego sera do robienia leniwych, przyznam, że dochodzę do wniosku, iż chyba jednak już nie wrócę ani do Philadelphii, ani do żadnego innego kupnego sera. Dlaczego? Bo takie leniwe wychodzą po prostu doskonałe - są delikatne i przepyszne. A nadal trwający sezon truskawkowy sprawił, że po te właśnie owoce sięgnęłam. Kiedy bowiem pojawiają się lokalne truskawki mogłabym je jeść w każdej postaci. I ten rok nie jest wyjątkiem. Truskawki dodawałam już do leniwych pierogów, ale z sosem owocowym. Dzisiaj proponuję nieco lżejszą wersję - z samymi truskawkami. Obiad jest gotowy dosłownie w pół godziny i zasyci nasze apetyty. 

Placuszki jogurtowe z truskawkami

Ach co to był za obiad! A wszystko dzięki placuszkom jogurtowym, które jedliśmy już wiele razy z najróżniejszymi owocami letnimi - wiśniami i czereśniami, brzoskwiniami i ze śliwkami. Są świetnym daniem na lekki, letni obiad w upalne dni, gdy na niewiele co ma się ochotę. Truskawkom, mimo iż są delikatniejsze niż inne używane w placuszkach owoce, zupełnie nie szkodzi smażenie, a sos truskawkowy jest wspaniałym dopełnieniem całości. Oczywiście można też użyć zwykłej śmietany, ale czemu nie rozkoszować się truskawkami w każdej postaci! 

Pastel de nata

Portugalia bardzo nam się podobała, o czym jeszcze napiszę w bardzo spóźnionej relacji kulinarnej! Jednak ten wypiek nie powinien mieszać się z relacją. Powstał on w ramach chęci zrobienia czegoś co tak bardzo nam zasmakowało w czasie podróży. Oczywiście nie umywa się do oryginału, ale kiedy nachodzi mnie chandra, to wówczas sięgam po takie pyszności i cieszę się, że je poznałam. Od razu humor się poprawia, a wszystko dookoła wydaje się lepsze i fajniejsze! Po tym co czytałam na temat tych ciasteczek zanim ich spróbowałam, przyznam, że zaskoczyła mnie łatwość z jaką można odtworzyć ten przepis w warunkach domowych. Oczywiście koneserzy powiedzą, że to nie to samo, ale co tam! Nam smakowały i przywołały wspomnienia wspaniałej wycieczki jaką odbyliśmy! A że zostały nam saszetki z cynamonem i cukrem z oryginalnej cukierni, w której można kupić pastel de balem, to mieliśmy drobną namiastkę tego, co jedliśmy w Lizbonie.😉