Green goddess salad, czyli sałatka bardzo zielonej boginki

Ciężko sobie wyobrazić bardziej zieloną sałatkę. Składa się bowiem ona nie tylko z zielonych składników, ale i ma bardzo zielony sos. Końska dawka zieleniny, rzec by można.😉 Ale za to jaka zdrowa! 
Sałatka ta zdobyła popularność dzięki TikTokowi i rozpowszechniła się w oka mgnieniu. Można ją jeść w wersji podstawowej, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by zarówno sałatkę, jak i sos nieco zmodyfikować i przygotować na swój sposób. Oryginalna sałatka, dzięki składnikom sosu, takim jak czosnek czy bazylia ma wyrazisty smak. Z kolei orzechy nadają kremową konsystencję. 

Ciasteczka czekoladowe z jarmużem

To hit ciasteczkowy w naszym domu. Ile razy były robione - ciężko zliczyć. A jak dodać wszelkie dodatkowe pieczenia wraz z dziećmi, którymi opiekowała się Ola, to mogłoby się okazać, że te ciasteczka są najpopularniejszymi w naszym domu. Ciasteczka są bardzo delikatne, smacznie i zupełnie nie czuć w nich jarmużu. Tak więc osoby za nim nie przepadające za jarmużem mogą się nie obawiać o smak. Przepis też nie jest specjalnie skomplikowany, a więc ciasteczka mogą robić i dzieci - oczywiście z drobną asystą dorosłych. 

Minestra maritata, czyli włoska zupa pulpecikowa

W pierwszej chwili myślałam, że to zupa podawana na włoskich weselach. Tak jak rosół czy barszcz na weselach w Polsce. Tymczasem nie ma nic mylniejszego. Wcale tu bowiem nie chodzi o wesele, a pożenienie w jednej zupie zielonych warzyw i mięsa. Historia tej zupy wiedzie nas do Toledo w Hiszpanii, gdzie była ona znacznie cięższa, bo używano do niej wielu różnych mięs i warzyw, gotowanych przez dłuższy czas na małym ogniu. Nie dodawano do niej wtedy makaronu, bo w czasach starożytnych był to luksus, a zupa była raczej pożywieniem chłopskim. Stąd zupa powędrowała do Neapolu, gdzie nadal gotowano je wykorzystując kombinację różnych mięs. Warto jednak pamiętać, że nie były to wytworne mięsa, a raczej ich resztki. No i oczywiście różne zielone warzywa - jarmuż, endywia, cykoria czy włoska kapusta. W rejonie Campanii, minestra maritata jest zupą przygotowywaną w czasie świniobicia - wtedy właśnie resztki mięsa trafiają do niej - często w postacie kiełbasek lub pulpetów. Wraz z włoskimi emigrantami zupa powędrowała z Włoch do Ameryki, gdzie z czasem stała się bardzo popularna. Jak to zwykle bywa w przypadku takich dań, przepisów na minestra maritata jest cała masa. 

Pomijając to, że minestra maritata jest po prostu bardzo smaczną zupą, to jest to idealne danie na dzień, gdy się spieszymy i mamy mało czasu na gotowanie. Robi się ją naprawdę szybko. I choć obecnie jest znacznie lżejsza od tej oryginalnej,  nadal jest tak sycąca, że w naszym domu zwykle robi za cały obiad.

Spanakopita

Kiedy zaczynał się rok i zaproponowałam, żeby w styczniu w ogóle nie jeść mięsa, nie przypuszczałam, że takie danie jak spanakopita pojawi się na naszym stole i to na dodatek zostanie zjedzone z chęcią przez wszystkich. Nigdy dotąd bowiem kuchnia grecka nie porywała młodszej części rodziny. Ostatnio co prawda pojawia się często sałatka śródziemnomorska z sosem vinaigrette, ale jest to po prostu mieszanka sałat z dodatkami typu prażona cieciorka i obsuszone paseczki bułki. Feta i suszone pomidory nie zawsze trafiają do sałatki. Szpinak też do niedawna nie wzbudzał entuzjazmu. Dlatego byłam bardzo ciekawa wrażeń jakie wywoła to danie, zwłaszcza, że nie byłam jego pomysłodawczynią ani też wykonawcą. Jak się po raz kolejny okazuje, wszystko zależy od motywacji i do wszystkiego trzeba dorosnąć. A zwłaszcza do szpinaku i warzyw. 😉

Spanakopita niestety nie prezentuje się dobrze na zdjęciach - delikatne ciasto filo bardzo się kruszy i momentalnie całość zaczyna wyglądać mało fotogenicznie. Nie zmienia to jednak faktu, że dla koneserów szpinaku jest to prawdziwa uczta. 

Kokosowe miso curry z łososia

Kiedy pierwszy raz jadłam to danie, nie tylko poznałam coś nowego smakowo, ale i przy okazji dokształciłam się. Pierwszym moim skojarzeniem, jak i u wielu osób, było bowiem - a gdzie jest curry? A curry to nie tylko przyprawa hinduska. Curry wywodzi się od tamilskiego kaṟi, które oznacza sos lub przecier do ryżu z liści drzewa curry. O ile w Indiach najczęściej jest to mieszanka przyprawowa, której smak wyznacza rejon tego kraju, tradycja, nawyki rodzinne, a nawet religia. Ale już poza Indiami, mianem curry określa się rodzaj dań z mlekiem kokosowym , serwowanych z ryżem. I tak dokładnie jest w tym przypadku. Tak więc nie znajdziemy tu smaku hinduskiego curry. Natomiast wyczuć można w nim mleko kokosowe, imbir, czosnek i miso. Podawać można z ryżem, pieczywem, kuskus czy komosą ryżową (quinoa).

Ciasto-arbuz

Zielone ciasto na bazie szpinaku nie pierwszy raz pojawia się w naszym domu. Już wcześniej był tort urodzinowy z mchem i bardzo wszystkim przypadł do gustu. To wiosenno-letnie ciasto zawsze wzbudza zachwyty i znika momentalnie ze stołu. Jest proste do zrobienia, a jednocześnie bardzo efektowne, lekkie i smaczne. Jest to jedyny arbuz jakiego lubię. 😉 Ten prawdziwy zupełnie mi nie smakuje. Zielone ciasto jest zrobione z dodatkiem szpinaku, czego zupełnie nie czuć, a więc mogą je jeść i osoby, które nie lubią szpinaku. Właśnie kolor, a przede wszystkim jego smak zaskakuje wszystkich. Do ciasta można wykorzystać szpinak mrożony, choć przyznam, że uważam świeży szpinak za zdecydowanie lepszy.

Tęczowa sałatka z mango i truskawkami

Kiedyś powstała piosenka o pomidorach i żalu, że już się kończą. Latem dochodzę do wniosku, że mogłabym taką piosenkę śpiewać o niemal wszystkich warzywach i owocach. Dlatego w sezonie truskawkowym wykorzystuje je ile się da i do wszystkiego, w tym również i do wytrawnych sałatek. Truskawki, co już niejednokrotnie sprawdziłam, pasują idealnie z do sałaty i serów, a także do sosów, typu vinegret. Podobnie rzecz ma się z mango, szczególnie to ataulfo, które dojrzewa mniej więcej w tym samym momencie co truskawki. Jest to wybitnie uniwersalny owoc, który można spożywać i na słodko, i w wytrawnych potrawach. Co prawda nie mamy go lokalnie, ale te pochodzące z Meksyku są wspaniałe. We wspólnej kombinacji z truskawkami i innymi dodatkami powstaje wspaniała sałatka, która oddziaływuje na wszelkie zmysły. 😉

Zapiekanka z łososiem i pomidorami

Bardzo lubię zapiekanki z makaronem. Dzięki nim obiad można przygotować szybciutko, a na większe spotkania są wręcz idealne, bo można je naszykować wcześniej, a potem tylko upiec. Szanse na to, że z tej zapiekanki cokolwiek zostanie na dojadanie są dość znikome. Dzięki temu, że wykorzystane w niej są  składniki, które nie są surowe, nie trzeba nawet jej zbyt długo piec. 

Tort czekoladowy z mchem

Bez wątpienia był to jeden z bardziej efektownych tortów jakie zrobiłam. A przy tym jest przepyszny. Lekki krem czekoladowy, maliny i sos malinowy wspaniale uzupełniają czekoladowy biszkopt. 

Od jakiegoś czasu przymierzałam się do zrobienia podobnego tortu z mchem, tyle, że w wersji bardziej zielonej - miał to być torcik Leśny Mech. Ostatecznie jednak zmieniłam zdanie, bowiem wersja czekoladowa ozdobiona mchem wydaje mi się idealna na urodzinowy tort, zwłaszcza w tym roku, kiedy pora deszczowa bardzo nam dokuczyła, a mech rósł niemal wszędzie. Czemu więc i nie na torcie? 😉

Cukinia ze szpinakiem

Szpinak swego czasu nie wzbudzał mojego zachwytu. Ale też i mało kto mógł zachwycić się zielonoburą paciają. Co tu dużo mówić - był to postrach wszelkich stołówek szkolnych, przedszkolnych i kolonijnych. Nie przyszłoby mi wtedy do głowy, że nadejdzie taki czas, gdy szpinak mi zasmakuje - szczególnie w tej wersji z cukinią i dużą ilością czosnku. 

To danie jest mało fotogeniczne - lepiej smakuje niż się prezentuje, ale naprawdę warto zaryzykować i je zrobić. 

Sałatka z grzybami, prażonymi orzechami i szpinakiem

Dawno temu chcąc sprawdzić jakiś przepis, który pojawił się na ekranie mojego komputera, zapisałam się nieco przymuszona na listę mailową  przepisów. Od tej pory co kilka dni dostaję porcję przepisów, z których jedne wyglądają mało ciekawie i nie zachęcają do zrobienia potrawy, a inne prezentują się tak, że natychmiast chce się je spróbować. I do tych ostatnich należał przepis na tę sałatkę. Prosta w zrobieniu, a przede wszystkim bardzo smaczna. Kiedy zaniosłam ją na jakąś imprezę, to zanim zdążyłam do niej dotrzeć, już jej prawie nie było, zaś gdy wychodziłam do domu, żegnały mnie okrzyki "a to ty zrobiłaś tę pyszną sałatkę!" Czyż nie jest to najlepsza rekomendacja? 

Szpinak duszony

Zmora lat przedszkolnych - szpinak!  Już sam jego widok zniechęcał, a cóż dopiero powiedzieć o smaku. Ale z czasem się okazało, że i szpinak może być w porządku, pod warunkiem, że się go dobrze doprawi. Od dawna nie jadłam takiego szpinaku - porzuciłam go na rzecz surowego, podawanego w mieszankach sałatkowych. Artykuł i przepis w New York Timesie sprawił, że wygrzebałam z lamusa przepis. 

Każdy sobie, czyli lasagna inaczej

Uwielbiam lasagna, ale nie lubię gdy wylewa się z nich nadzienie i w efekcie ktoś dostaje kluski bez nadzienia. Dlatego lasagna w wersji indywidualnej bardzo mi odpowiadają, bo nikt nie jest poszkodowany. 

Danie to jest w miarę szybkie do zrobienia i  nie wymaga wielkich umiejętności. Idealnie nadaje się na obiad czy kolację w większym gronie, gdyż można je przygotować z pewnym wyprzedzeniem, a na 30-40 minut przed  podaniem polać sosem i zapiec. Lasagna można nadziewać w najróżniejszy sposób dzięki czemu za każdym razem wyjdzie nam coś innego. Zaś w połączeniu z prostą sałatą typu Ceasar daje staje się wykwintym, choć prostym daniem.