Przy takim bogactwie papryk warto zrobić peperonatę. To danie - o czym długo nie wiedziałam - wywodzi się z południowych Włoch. Dla mnie była to wegańska wersja leczo. A że lubię papryki w każdej postaci, to nawet się nie zastanawiałam skąd pochodzi, tylko je robiłam na tzw. oko i własne wyczucie. Peperonata jest świetnym dodatkiem do innych dań lub też samodzielnym wegańskim daniem. Jeśli poda się ją z grzankami lub świeżo upieczonym chlebem to jest prawdziwym przysmakiem jesiennym. I nie tylko jesiennym.
Nie jest to do końca chleb, chociaż zdecydowanie jest formą pieczywa. A właściwie alternatywą dla tradycyjnego pieczywa - nieco zdrowszą, bo mniej kaloryczną i zawierającą mniej węglowodanów. I choć nie jestem wyznawczynią diety keto, to chętnie czasem sięgam po takie pieczywo. Świetnie nadaje się na kanapki, zwłaszcza takie delikatniejsze. Nie ma w nim ani grama mąki. Ma bardzo delikatną konsystencję. Jest rewelacyjnym uzupełnieniem bogatych w składniki past, jak choćby wszelkie pasty i sałatki tuńczykowe, makrelowe czy inne rybne czy sałatka z kurczaka. Takie pieczywo, niczym pita czy inne jej podobne wypieki, można podawać z mięsami, sałatkami, dipami i maczałkami, hummusami czy zupami.
Choć zwykle kupuję udka kurczaka bez skóry, to w tym wypadku, należy jednak użyć takich ze skórą. W czasie pieczenia w wysokiej temperaturze chroni ona mięso i sprawia, że pozostaje ono soczyste i pełne smaku. Rzec by można idealne. A same skórki? Można schrupać - po takim pieczeniu, nie ma na nich grama tłuszczu.
Bób w Polsce jadało się przede wszystkim, jeśli nie wyłącznie, ugotowany w całości i bez żadnych dodatków. No prawie -bez żadnych, jeśli nie liczyć soli i masła. Ale niemal w ogóle nie jadło się bobu w innej postaci. Tymczasem bób jest przepyszny i w innych wcieleniach, takich jak choćby w zupach, dodatkach do mięsa czy pastach. Ta sałatka, jest nie tylko kolorowa i letnia, ale przede wszystkim smaczna i orzeźwiająca. Z pewnością warta spróbowania - a nuż zasmakuje?
Lato, słońce, ciepło na dworze. Coraz częściej warzywa dominują na obiadowych talerzach. Nigdy ich za dużo. Przynajmniej dla mnie.
Doskonała sałatka, a właściwie surówka z kapusty włoskiej. Można by rzec last minute, bo nie wymaga ani specjalnych przygotowań, ani stania przed podaniem. Nadaje się świetnie jako dodatek do wielu dań, w tym na przykład i meksykańskich, gdyż przyprawia się ją limonką i natką kolendry.
Lato w pełni... A przy okazji masa świeżych warzyw i owoców. Dla mnie to najlepszy okres - warzywa i owoce mają smak taki jak nigdy. Czas więc na lżejsze wersje sprawdzonych dań, zwłaszcza, że nie zawsze się chce jeść tak zimą, gdy trzeba się rozgrzać. Spaghetti zawsze się sprawdza. A więc tym razem niech będzie w wersji modnej - z małą ilością makaronu (czytaj węglowodanów - low carb)*, a z większą ilością warzyw. Ha! Wcale nie jest złe i co najważniejsze, można się przyjemnie nim najeść. Warzywa można samemu naszykować przy użyciu krajalnicy do warzyw lub kupić gotowe. Za to sos warto zrobić samemu, gdyż wtedy jest najlepszy.
Kiedyś powstała piosenka o pomidorach i żalu, że już się kończą. Latem dochodzę do wniosku, że mogłabym taką piosenkę śpiewać o niemal wszystkich warzywach i owocach. Dlatego w sezonie truskawkowym wykorzystuje je ile się da i do wszystkiego, w tym również i do wytrawnych sałatek. Truskawki, co już niejednokrotnie sprawdziłam, pasują idealnie z do sałaty i serów, a także do sosów, typu vinegret. Podobnie rzecz ma się z mango, szczególnie to ataulfo, które dojrzewa mniej więcej w tym samym momencie co truskawki. Jest to wybitnie uniwersalny owoc, który można spożywać i na słodko, i w wytrawnych potrawach. Co prawda nie mamy go lokalnie, ale te pochodzące z Meksyku są wspaniałe. We wspólnej kombinacji z truskawkami i innymi dodatkami powstaje wspaniała sałatka, która oddziaływuje na wszelkie zmysły. 😉
Ile razy kupię kurczaka wędzonego, tyle razy powstaje dylemat co do konsumpcji piersi, która zdecydowanie jest mniej lubiana. Nóżki i udka znikają błyskawicznie, ale piersi nie kuszą nikogo. I stąd lądują jako dodatek w zupach, w których wędzonka jest mile widziana. Ale gdy zrobi się ciepło, nikomu się już nie chce wcinać grochówek czy fasolówek i robi się drobny problem. Ostatnio rozwiązał się on przy pomocy tej sałatki, która była naprawdę dobra i zniknęła momentalnie.
Kiedy byłam w Szwecji, nie miałam okazji spróbować skagenröra. A to dlatego, że byłam biedną studentką na saksach - jak to się wtedy mówiło. Każdą zarobioną koronę skrzętnie chowałam, a zanim wydałam, trzy razy zastanowiłam się czy na pewno ta rzecz jest mi potrzebna. W efekcie, Szwecja kojarzy mi się z risotto i paprykarzem szczecińskim. Te bowiem jedliśmy na okrągło. Risotto było bidne - ryż, parówki, pieczarki z puszki i groszek. Od tamtych dni minęło sporo czasu. I choć nigdy później nie byłam już w Szwecji, to sentyment do tego kraju pozostał, awersja do paprykarza szczecińskiego też, zaś chęć powrotu zdecydowanie wzrosła. Ostatnio wpadła mi w oko ta sałatka - oczywiście na zdjęciach w internecie. A że wydawała się być apetyczna i mniej udziwniona niż śledzie przywiezione ze Szwecji przez rodziców, to postanowiłam zrobić. Zwłaszcza, że jest obłędnie prosta w wykonaniu.
Kiedy w 1986 roku rodzice pojechali do Szwecji, kupili tam, między innymi, puszkę ze śledziami. Z matiasami, tak bardzo zachwalanymi nam przez naszego rodzinnego przyjaciela. Nie wiem czy mieli ją zjeść na miejscu czy zamierzali dowieźć do Polski, tak czy siak puszka ta dojechała do domu. W czasie powrotnego rejsu promem przez Bałtyk, mama przeczytała w gazecie wydawanej dla imigrantów artykuł o ich trudnościach aklimatyzacyjnych. Jedną z przyczyn była oczywiście kuchnia szwedzka. Jako przykład podawano śledzie serwowane na słodko. Już wtedy mamę tknęło, że ta puszka śledzi, którą wiozą może mieć "ciekawą" zawartość. Komisyjne otwarcie nastąpiło w domu, w towarzystwie powiększonym o przyjaciół. Z napisów na puszce za nic nie można było zorientować się co jest w środku, a lekko różowawa barwa puszki wróżyła jedynie "interesujące" doświadczenia smakowe. Jak się okazało po jej otwarciu, kawałki śledzia pływały w zalewie o jeszcze intensywniejszym kolorze różowym, a w ich smaku dominowała owocowa słodycz. Były to najgorsze śledzie jakie kiedykolwiek jedliśmy. Gdzież im było do naszych polskich śledzi z cebulką czy w śmietanie!!!!!! A że czasy były przedgooglowe, to do dzisiaj nie wiemy jaka była zalewa - obstawialiśmy na truskawkowo-waniliową. 😉
Nie pierwszy to raz polecam sałatkę typu Ceasar, robioną z rzymskiej sałaty. Jednak ta różni się od innych, przede wszystkim sosem jakiego użyłam - nie kupny, a samodzielnie zrobiony. Różni się nieco w smaku od gotowych, ale jest tak pyszny, że ciężko się opanować przed podjadaniem. W kombinacji z sałatą, jabłkiem i orzechami nie ma sobie równych.
Zimą brakuje mi letnich smaków. Cóż z tego, że nawet zimą w sklepach można kupić owoce i warzywa znane kiedyś jako sezonowe. Ani truskawki, maliny, jeżyny, ani ogórki, pomidory czy papryka nie mają już tego smaku lata i dojrzewania na krzaczkach czy drzewach, bo zrywane są znacznie wcześniej, by nie padły w transporcie. Lokalne warzywa i owoce sezonowe mają zupełnie inny smak - dojrzewały tak jak powinny i kuszą już swoją wonią; smak zaś to magia - jak określiła Julcia. I ma rację. Kiedy pojawiają się lokalne owoce, nikt nie chce już nawet spojrzeć w stronę tych długodystansowych. Próbuję więc zachować ten smak lata w słoikach. Tym razem sałatka, z przepisu Teresy, ogromnie zachwalana i polecana mi podczas pobytu w Polsce.
Mało kto już pamięta jak kiedyś się czekało na nowalijki. Po długiej zimie, wypełnionej surówkami na bazie kapusty kiszonej, marchewki czy ogórków kiszonych, perspektywa zjedzenia świeżego ogórka, rzodkiewki czy chrupiącej sałaty była nader kusząca. Takie nowalijki zupełnie inaczej smakowały - cieszyły oko swoimi żywymi wiosennymi kolorami i podniebienie swoim smakiem, niemal zapomnianym przez zimowe miesiące. Zawsze się bardzo cieszyłam, gdy pewnego wczesnowiosennego dnia w domu pojawiały się pomidory czy rzodkiewki. Dzisiaj, w czasach gdy praktycznie nie ma już pojęcia nowalijek, może się to wydać śmieszne, bo pomidory, rzodkiewki, sałatę czy ogórki można kupować cały rok. Oczywiście te lokalne są smaczniejsze i nikt chyba temu nie zaprzeczy, ale i te całoroczne są dobre i chętnie się je zjada przez cały rok. Choć przyznam, że sentyment został. I być może właśnie przez sentyment na wiosnę robię taką nowalijkową sałatkę.
