Całymi latami, dysponowałam jedynie prawdziwkami suszonymi i marynowanymi. Takich świeżych nie było. Grzybiarze twierdzili, że są w tutejszych lasach, ale nam - jeśli już pojechaliśmy na grzyby - nigdy nie udało się ich zebrać. Od pewnego jednak czasu można kupić mrożone prawdziwki, rodem z Francji. Jakie by nie były, nadały potrawom niepowtarzalnego smaku. Do sosu do polędwicy aż się prosiły.
Pod wpływem wakacji w Kanadzie i pozytywnych doznań smakowych w różnych restauracjach Montrealu i Quebecu postanowiliśmy odtworzyć jedną z potraw - naleśniki z gruszkami w sosie czekoladowym. W restauracji Le Bilig w Quebecu uraczyliśmy się naleśnikami w różnej postaci. Jedne z deserowych były właśnie z gruszką, sosem czekoladowym i lodami. Dla nas, ta wersja miała być pewnego rodzaju uproszczeniem naszych ulubionych gruszek zapiekanych w kruchym cieście - specjału kuchni francuskiej, pojawiającego się z rzadka na naszym stole. Z rzadka, bo przygotowanie tego deseru wymaga sporo pracy. I choć gruszki podane na naleśnikach, z lodami i sosem czekoladowym też są dobre, to jednak nie oszukujmy się - nie zastąpią one tamtych, które są absolutnym przebojem każdej jesieni. Ale te również warto zjeść, choć jako zupełnie inne danie.
Ten post powinien był się pokazać wcześniej, ale .... Nie lubię zachęcać do robienia potraw, których do końca nie wypróbowałam. Jesienią nie było okazji - ta nadarzyła się dopiero teraz, gdy mogłam użyć papryki. I przyznam, że byłam bardzo mile zaskoczona rezultatem. Przecier od papryki nabrał smaku paprykowego, zaś sama papryka jest jędrna i twarda. Dzięki temu, tak przygotowaną na zimę paprykę możemy wykorzystać niemal jak świeżą paprykę do wszelkich potraw, w których papryka ma być gotowana - np. w zupach czy mięsach. Przepis jest podany bez dokładnych proporcji, bo wszystko zależy od tego, ile chcemy naszykować słoiczków. Najlepiej więc paprykę robić w tym samym czasie, kiedy szykujemy przecier. Będzie ciut mniej pracy.
Nie znam innego mężczyzny, który z taką pasją opowiadałby o jedzeniu, o przepisach, a przede wszystkim przynosił tyle smakowitych przysmaków do pracy. Taki jest Enzo. Z pochodzenia Włoch, z wykształcenia kryminolog. Przez wiele lat był policjantem i dla niektórych jest to problem, bo Enzo nie gryzie się w język. Enzo jest lekko przysadzisty, choć muskularny. Często pojawia się z kpiącym wyrazem twarzy. Klnie, kpi, nabija się - jak to eks-glina. Jest z lekka przemądrzały. Wali ostro na lewo i prawo, przez co miewał problemy w pracy. Ja jakoś nie miałam z nim nigdy problemów - no może oprócz dnia, gdy zadzwonił do mnie by mi opowiedzieć co się zdarzyło, kiedy byłam służbowo w Meksyku i pomimo ostrzeżeń, że mam dziecko w samochodzie rzucał f-bombs jedną za drugą. W końcu i Olę zaczęło to bawić. No ale taki jest Enzo. Ktoś kto zna Enzo, dobrze o tym wie. Ale jak Enzo kogoś lubi, to po prostu lubi. 😏 Jego delikatniejsza wersja to facet uwielbiający gotować, choć na pierwszy rzut oka nie wygląda on na takiego gościa, który bryluje w kuchni. Kiedy tylko znajdzie się jakikolwiek powód by przynieść do pracy jedzenie, on pierwszy zgłasza propozycje. Zdarza się też, że karmi innych bez okazji i powodu - ot, na przykład by podziękować za pomoc. Coq au vin w jego wersji przypadł mi bardzo do gustu, bo był lżejszy niż inne; sos był delikatniejszy, a winogrona doskonale podkreślały delikatność dania i uzupełniały smak mięsa duszonego w białym, a nie w czerwonym jak w oryginale, winie.
Wygląda na to, że ostatnio moim najlepszym przyjacielem w kuchni jest gotowe ciasto francuskie. Jeśli jest w domu, to żadni goście nie są nam straszni. W pół godziny można zrobić coś smacznego do przękąszenia - na zimno lub na ciepło.
Z zamiarem robienia takiej choinki nosiłam się od dawna - od kiedy na Facebooku pojawiła się sugestia od kogoś z przyjaciół by zrobić taką choinkę. Nadzienie to sprawa wtórna. Na pierwszy ogień poszła czekolada masa truflowa i Nutella - a jakże by inaczej. Te dwa czekoladowe smarowidła są zdecydowanie najsmaczniejsze według części domowników. Zanim się obejrzeliśmy, choinki nie było.
Na Starym Mieście w Warszawie, na Piwnej była cukiernia. Wchodziło się do niej przez wielkie, czarne kute drzwi. A w środku .... Ile tam było ciast i ciastek. Każde by się zjadło. Ale moją uwagę przykuwały serca z piernika w lekko miętowym lukrze. Czas pewnie sprawił, że wyidealizowałam ich smak, ale to co najbardziej je wyróżniało, to właśnie ten lukier. Uwielbiałam te piernikowe serca. Latami usiłowałam je odtworzyć, ale nigdy nie umiałam zrobić takich pierniczków jak tamte - mięciutkich i rozpływających się w ustach. Pierniczki z tego przepisu znalezionego w internecie najbardziej przypominają mi tamte piernikowe serca. Zasadniczo to przepis na lebkuchen - jedne z najbardziej lubianych przeze mnie pierniczków, choć moim zdaniem nie do końca smakują one jak prawdziwe niemieckie lebkuchen. Nie ma to jednak znaczenia - dzięki nim, znowu jadłam moje ulubione pierniczki z dzieciństwa.
Ponoć najwięcej wynalazków mają na swym koncie ludzie leniwi. Ja leniwa raczej nie jestem, ale ten wynalazek - przynajmniej w mojej kuchni - udał mi się wyjątkowo dobrze. Zaczęło się niepozornie - na szkolną wigilię miałam zrobić kulebiak. Ale niestety zabrakło czasu. Ot, zwyczajnie i po prostu, jak to bywa w gorącym okresie przedświątecznym. Ale było nadzienie, bo do końca wierzyłam, że jednak się uda. No a w lodówce ciasto francuskie. I tak powstał taki inny kulebiak, ale za to jaki pyszny. Cztery kulebiaki zniknęły wraz z okruszkami, a dzieci dopraszały się o dokładki i wysłanie mamom przepisu. Czyż można prosić o lepszą rekomendację? Oczywiście najlepiej kulebiak smakuje z barszczem. Ale tego chyba nie ma po co nawet podkreślać. To się rozumie samo przez się. 😏
Całymi latami, dysponowałam jedynie prawdziwkami suszonymi i marynowanymi. Takich świeżych nie było. Grzybiarze twierdzili, że są w tutejszych lasach, ale nam - jeśli już pojechaliśmy na grzyby - nigdy nie udało się ich zebrać. Od pewnego jednak czasu można kupić mrożone prawdziwki, rodem z Francji. Jakie by nie były, nadały potrawom niepowtarzalnego smaku. Do sosu do polędwicy aż się prosiły.
Ten post powinien był się pokazać wcześniej, ale .... Nie lubię zachęcać do robienia potraw, których do końca nie wypróbowałam. Jesienią nie było okazji - ta nadarzyła się dopiero teraz, gdy mogłam użyć papryki. I przyznam, że byłam bardzo mile zaskoczona rezultatem. Przecier od papryki nabrał smaku paprykowego, zaś sama papryka jest jędrna i twarda. Dzięki temu, tak przygotowaną na zimę paprykę możemy wykorzystać niemal jak świeżą paprykę do wszelkich potraw, w których papryka ma być gotowana - np. w zupach czy mięsach. Przepis jest podany bez dokładnych proporcji, bo wszystko zależy od tego, ile chcemy naszykować słoiczków. Najlepiej więc paprykę robić w tym samym czasie, kiedy szykujemy przecier. Będzie ciut mniej pracy. 
Nie znam innego mężczyzny, który z taką pasją opowiadałby o jedzeniu, o przepisach, a przede wszystkim przynosił tyle smakowitych przysmaków do pracy. Taki jest Enzo. Z pochodzenia Włoch, z wykształcenia kryminolog. Przez wiele lat był policjantem i dla niektórych jest to problem, bo Enzo nie gryzie się w język. Enzo jest lekko przysadzisty, choć muskularny. Często pojawia się z kpiącym wyrazem twarzy. Klnie, kpi, nabija się - jak to eks-glina. Jest z lekka przemądrzały. Wali ostro na lewo i prawo, przez co miewał problemy w pracy. Ja jakoś nie miałam z nim nigdy problemów - no może oprócz dnia, gdy zadzwonił do mnie by mi opowiedzieć co się zdarzyło, kiedy byłam służbowo w Meksyku i pomimo ostrzeżeń, że mam dziecko w samochodzie rzucał f-bombs jedną za drugą. W końcu i Olę zaczęło to bawić. No ale taki jest Enzo. Ktoś kto zna Enzo, dobrze o tym wie. Ale jak Enzo kogoś lubi, to po prostu lubi. 😏 Jego delikatniejsza wersja to facet uwielbiający gotować, choć na pierwszy rzut oka nie wygląda on na takiego gościa, który bryluje w kuchni. Kiedy tylko znajdzie się jakikolwiek powód by przynieść do pracy jedzenie, on pierwszy zgłasza propozycje. Zdarza się też, że karmi innych bez okazji i powodu - ot, na przykład by podziękować za pomoc. Coq au vin w jego wersji przypadł mi bardzo do gustu, bo był lżejszy niż inne; sos był delikatniejszy, a winogrona doskonale podkreślały delikatność dania i uzupełniały smak mięsa duszonego w białym, a nie w czerwonym jak w oryginale, winie. 
Na Starym Mieście w Warszawie, na Piwnej była cukiernia. Wchodziło się do niej przez wielkie, czarne kute drzwi. A w środku .... Ile tam było ciast i ciastek. Każde by się zjadło. Ale moją uwagę przykuwały serca z piernika w lekko miętowym lukrze. Czas pewnie sprawił, że wyidealizowałam ich smak, ale to co najbardziej je wyróżniało, to właśnie ten lukier. Uwielbiałam te piernikowe serca. Latami usiłowałam je odtworzyć, ale nigdy nie umiałam zrobić takich pierniczków jak tamte - mięciutkich i rozpływających się w ustach. Pierniczki z tego przepisu znalezionego w internecie najbardziej przypominają mi tamte piernikowe serca. Zasadniczo to przepis na lebkuchen - jedne z najbardziej lubianych przeze mnie pierniczków, choć moim zdaniem nie do końca smakują one jak prawdziwe niemieckie lebkuchen. Nie ma to jednak znaczenia - dzięki nim, znowu jadłam moje ulubione pierniczki z dzieciństwa.
Ponoć najwięcej wynalazków mają na swym koncie ludzie leniwi. Ja leniwa raczej nie jestem, ale ten wynalazek - przynajmniej w mojej kuchni - udał mi się wyjątkowo dobrze. Zaczęło się niepozornie - na szkolną wigilię miałam zrobić kulebiak. Ale niestety zabrakło czasu. Ot, zwyczajnie i po prostu, jak to bywa w gorącym okresie przedświątecznym. Ale było nadzienie, bo do końca wierzyłam, że jednak się uda. No a w lodówce ciasto francuskie. I tak powstał taki inny kulebiak, ale za to jaki pyszny. Cztery kulebiaki zniknęły wraz z okruszkami, a dzieci dopraszały się o dokładki i wysłanie mamom przepisu. Czyż można prosić o lepszą rekomendację? Oczywiście najlepiej kulebiak smakuje z barszczem. Ale tego chyba nie ma po co nawet podkreślać. To się rozumie samo przez się. 😏