Wiele lat później wraz z Krysią, naszą przyszywaną ciocią, w naszym domu pojawił się poznański/wielkopolski gzik.
Gzik to po prostu twarożek z cebulką i szczypiorkiem. Jedynie nazwa i sposób podawania pochodzą z Wielkopolski. Podawany jest wraz z kartoflami (pyrami). Kiedy zajechaliśmy do Krysi do Poznania w drodze do Berlina, na stole obok kartofli stanął gzik. Ale jakoś umknął naszej uwadze i został zjedzony dopiero następnego dnia - na śniadanie razem z chlebem. Czyli tak jak zawsze jedliśmy twarożek. 😉
Kiedy pojawiają się owoce sezonowe jemy je na potęgę - zupełnie jakbyśmy chcieli najeść się nimi na cały rok. Nic bowiem tak dobrze nie smakuje jak lokalne, świeże owoce. One mają po prostu inny smak i dlatego przedkładam je nad wszelkie owoce organiczne. Ostatnio nawet dzieci zaczęły zauważać różnicę w smaku owoców - Julcia stwierdziła, że truskawki - te lokalne - są jakieś magiczne - pyszne i słodkie. Oczywiście ta magia owoców sprawia, że na potęgę mrozimy je, by choć na trochę dłużej zachować smak lata. Tymczasem, nadchodzi taki dzień, kiedy już nie ciągną nas smoothie brzoskwiniowe i nie mamy ochoty na brzoskwiniową czy morelową kruszonkę. I tak to właśnie pomrożone owoce leżą i leżą w zamrażalniku. Aż znów nadchodzą wiosna i lato, a z nimi świeże lokalne owoce. A w zamrażalniku jeszcze są zapasy z poprzedniego sezonu!!!!! I wtedy właśnie szybko robię kruszonkę - z lodami waniliowymi idealnie przyczynia się do opróżnienia zamrażalnika. Jedząc taką kruszonkę przyrzekam sobie, że już tym razem nie zamrożę tyle owoców, choć wiem, że znowu złamię to przyrzeczenia.
