Szpinak swego czasu nie wzbudzał mojego zachwytu. Ale też i mało kto mógł zachwycić się zielonoburą paciają. Co tu dużo mówić - był to postrach wszelkich stołówek szkolnych, przedszkolnych i kolonijnych. Nie przyszłoby mi wtedy do głowy, że nadejdzie taki czas, gdy szpinak mi zasmakuje - szczególnie w tej wersji z cukinią i dużą ilością czosnku. 
Bardzo delikatne i bardzo dobre roladki z piersi drobiowych - w moim przypadku były to piersi indyka. Przyprawy i dodatki nadają im posmaku kuchni włoskiej. Zarówno przygotowanie, jak i pieczenie nie zabiera dużo czasu. Zanim na dobre skończyliśmy obiad, były już prośby domowników o powtórkę. A to chyba najlepsza rekomendacja.
Niby już nie zima, a jeszcze nie wiosna. Pogoda zrobiła się znacznie lepsza, a nawet gdy w ciągu dnia jest ciepło, wieczorem robi się zimno, przypominając nam, że jeszcze musimy poczekać na w pełni ciepłe dni. Wtedy, po wieczornym spacerze, ciepła i aromatyczna herbata najlepiej nas rogrzewa. A jeśli do niej podamy jakieś domowe wypieki, to już nie pozostaje nam nic innego, jak tylko się podelektować takimi pysznościami.
Herbatę szefa wprowadziła do naszego domu koleżanka. Nie do końca pamiętam kim był szef - kimś na Uniwersytecie Warszawskim, co przypomniało mi najpyszniejsze herbaty, kupowane w późnych latach osiemdzisiątych, u pani szatniarki na w Instytucie Filozofii. Nie wiem jak ona to robiła, bo przecież wtedy nie było w Polsce dostępu do tak różnych herbat jak teraz, ale te herbaty były mocne, gorące i podawane niemal od ręki. Zimą rozgrzewały zmarzniętych studentów, którzy przyszli na zajęcia lub do biblioteki Wydziału Filozofii i Socjologii. Chyba nawet pozwalano nam z herbatą wchodzić do czytelni, ale głowy za to nie dam. 😉 Wracając jednak do znacznie bardziej fikuśnej herbaty szefa, to jest ona przepyszna - z dodatkiem owoców, goździków i soku malinowego. Ale asbolutnym przebojem stała się jej wersja zmodyfikowana, po tym jak dostałam w prezencie herbatę z dodatkiem esencji pomarańczowej i cynamonu. Pomijam wówczas goździki, by nie przedobrzyć z przyprawami.
Święta były zdecydowanie za krótkie. Pozostało mi po nich wrażenie, że nie najadłam się makowcem tyle, ile bym chciała. W zamrażalniku zostały jeszcze dwie porcje masy makowej - jednej pozostałej po pieczeniu makowców, drugiej po rogalach marcińskich. Każdej trochę - nie na całą porcję potrzebną do ciasta czy rogali. A i perspektywa robienia rogali nie do końca mi się uśmiechała, bo i kiedy. No i w karnawale inne łakocie kuszą. Co innego makowiec. Stąd powstał pomysł zrobienia warkocza makowego, podwójnie nadziewanego. I był to strzał w dziesiątkę. Obie masy przeplatały się ze sobą tworząc niesamowity smak. Niewątpliwie z resztek powstał jeden z najlepszych makowców jakie jadłam.
Rzadko kiedy - przynajmniej w moim domu - zdarza się ugotować obiad perfekcyjnie, czyli tak, że nie zostaną nam resztki - a to mięsa było ciut więcej niż wymagał tego przepis, a to komuś zupa bardziej smakowała niż zwykle, a to ktoś miał mniejszy apetyty, a to sami dodaliśmy ciut więcej wszystkiego, by nie zabrakło. Jaka by nie była przyczyna, często zostają po obiedzie resztki i to w takiej ilości, że nie starczy na kolejny obiad dla całej rodziny. Oczywiście można je wziąć na lunch, ale to rozwiązanie nie zawsze się sprawdza. Co jakiś czas mamy więc obiad z gatunku przegląd lodówki, czyli każdy je co innego. Można też rozważyć zrobienie obiadu resztkowego z gatunku coś z niczego. To danie jest właśnie takim daniem. Po pysznym niedzielnym obiedzie zostały dwa spore kawałki kurczaka i sos - dokładnie tyle ile było potrzeba by wymieszać z makaronem penne i stworzyć z tego smakowitą kombinację.
Jedno ze wspomnień dzieciństwa to właśnie rurki z bitą śmietaną. Kiedy byłam tak mała, że zupełnie tego nie pamiętam, mój tata po sobotnich korepetycjach kupował w drodze do domu paczkę rurek z bitą śmietaną. Była to nagroda za ciężką pracę z wyjątkowo trudnym uczniem. Rurki zawsze były rarytasem i szybko znikały. Kruszące się przy każdym ugryzieniu ciasto, ze wzorkiem w kwadraciki, a w środku bita śmietana. Kiedy byłam nieco starsza, rurki kupowałam też sama, jeśli miałam pieniądze, w cukierni na Dąbrowskiego na Mokotowie. A potem rurki znikły - kryzys wymiótł je na tyle skutecznie, że nie widywałam ich zbyt często. Dopiero podczas jeden z wizyt w Polsce, zobaczyłam je po niemalże 20 latach.
Moje rurki, nie są dokładnie takie jak te sprzed lat, ale mają z nimi wiele wspólnego - są lekkie i delikatne. No i oczywiście znikają bardzo szybko.
