Śliwotka-sklerotka, czyli "szarlotka" ze śliwkami

20 października były Babci imieniny. Zawsze na stole stawały u niej bukiety chryzantem - jej ulubionych kwiatów. Kiedyś u niej mieszkałam, przez cały październik; pamiętam, że tego dnia  telefon dzwonił jak szalony, bo Babcia miała całą masę znajomych i przyjaciół. I zawsze była szarlotka. Najpyszniejsza.  Pamiętam jak kiedyś  Babcia Irena miała zrobić tę właśnie szarlotkę. Nota bene na jakieś rodzinne spotkanie, nie wiem nawet czy nie na jej własne imieniny. Bo warto wspomnieć, że Babcia Irena robiła przepyszną szarlotkę. No i kiedy się zabrała za robienie ciasta, okazało się zapomniała kupić ... jabłka. A że miała w domu śliwki, zamiast szarlotki zrobiła śliwotkę. Jeszcze tego samego dnia została ona nazwaną  przez samą Babcię sklerotką. Oczywiście było sporo śmiechu, ale w sumie to wcale źle nie wyszliśmy na tej podmianie, bo ciasto było pycha. Nie ma już Babci ani wielu innych osób, które tego dnia się śmiały zajadając śliwotką-sklerotką. Nie ma też i oryginalnego przepisu Babci na tę szarlotkę. A przecież to to chyba jedyna potrawa jaka mi się kojarzy z Babcią Ireną. Niestety - odeszła zbyt wcześnie i nigdy nie zostawiła po sobie przepisu, bo wszystko to działo się w czasach, gdy gotowanie czy pieczenie zupełnie nie chodziło mi po głowie. Sklerotkę więc robię po swojemu - wykorzystując przepis na ulubioną szarlotkę. I nie jest to ważne, bo i moja szarlotka jest smaczna, a za każdym razem, gdy ją robię w tej właśnie wersji ze śliwkami, przypomina mi się ta stara historia rodzinna.

Pasta z sardynek

Takie pasty kojarzą mi się z kryzysem. To dzięki nim udawało się wypełnić braki na rynku i - jak to się mówiło - z niczego zrobić coś. Panie domu prześcigały się w pomysłach jak urozmaicić dietę i potrawy. Nawet w książce Małgorzaty Musierowiczowej, "Kwiat kalafiora" pojawił się ten wątek - past i twarożków jedzonych przez rodzinę Borejków na kolację. Past robionych przez mamę Borejkową i dzięki czemu rodzina jadła smacznie, pomimo skromnego budżetu dużej gromadki. Teraz pasty i sałatki tego typu nie kojarzą się z kryzysem, a raczej z pomysłowością. Uwielbiam pasty rybne - takie sałatkowe, z dodatkiem szczypiorku, ogórków kiszonych i co tam jeszcze podsunie wyobraźnia. Do kanapek są po prostu idealne. Oczywiście najlepiej smakują podane na świeżym chlebie - praktycznie każdym. 

Tagine z jagnięciny i suszonych moreli

Choć przepis znalazłam w książce Around my French table, to jest to marokańskie danie oparte o jagnięcinę i ciekawy zestaw przypraw i dodatków. Dodatek moreli nadaje lekko słodkawy smak, a przyprawy sprawiają, iż nie ma wątpliwości co do śródziemnomorskiego jej pochodzenia. Danie to jest tak aromatyczne, że nie sposób jest przygotowywać je nie zdradzając się przed innymi. Można je zrobić i na zwykły, codzienny obiad, i na szczególną okazję. Zaletą jest również i to, że można je spokojnie przygotować dzień wcześniej. 

Danie to powinno być gotowane w garnku tajine (tagine) - płaskim, okrągłym garnku z gliny z pokrywką w kształcie podłużnej kopuły. Ten kształt pokrywki ma zapewniać odpowiednią cyrkulację w czasie gotowania. Nie mam takiego i z powodzeniem je gotuję, za radą autorki przepisu, w garnku żeliwnym. 

Fasolka szparagowa z czosnkiem

Niby nic, a jednak bardzo ciekawie podana zwykła fasolka szparagowa. Podobnie zrobiona fasolka bardzo nam smakowała w chińskiej restauracji Din Tai Fung.  Jest chrupka, a jednocześnie nie jest surowa. Czosnkowo-maślana polewa podkreśla jej smak. Najbardziej smakowała mi jedzona z pierogami i lekko zroszona sosem sojowym. Warto było więc rozpracować metodą prób i błędów ten przepis i zrobić fasolkę w domu. Jest naprawdę pyszna i pasuje praktycznie do każdego wytrawnego dania. 

Ciasto marcepanowe z gruszkami

Gruszki, według mnie, są mocno niedocenione w kuchni. Ostatnio co prawda to się zmienia, ale jeszcze nie tak dawno, nie było zbyt wiele przepisów w oparciu o gruszki.

Ciasto czekoladowo-migdałowe z gruszkami, które niedawno robiłam miało posmaczek marcepanu; nic dziwnego - wszak było pieczone przede wszystkim w oparciu o mączkę migdałową. Przypomniało mi więc o cieście z marcepanem i tym, że już go bardzo dawno nie robiłam. Co prawda, oryginalnie w przepisie nie było gruszek, a przecież migdały i marcepan doskonale się z nimi komponują; są niemalże dla siebie stworzone. Dlatego, to ciasto po prostu nie mogło się nie udać. No i nic dziwnego, że zniknęło z formy nie wiadomo kiedy. 

Sałatka z gruszkami i serem pleśniowym

Doskonała sałatka - tym razem z jesiennym akcentem, bo ze świeżymi gruszkami. Gruszki, powinny być dojrzałe, choć jeszcze lekko twardawe, by nie rozpaćkały się w sałatce. Ponieważ dodawany jest ser pleśniowy, sos powinien być delikatny, by nie przytłoczyć smaku. Mieszanka sałat - dowolna i na jaką kto ma ochotę. A może być też i jednolita sałata. Ja akurat użyłam mieszanki, w której była i zwykła sałata, i młody szpinak, i czerwona kabrowa, i rukola, i endywia, i roszponka. Ot, zwykły salad mix z Trader Joe's.

Smak sałatki podkreślają też orzechy - najlepiej prażone lub lekko kandyzowane. 

Pasta z awokado

Niby nic, a cieszy i smakuje. Pasta z awokado bez żadnych dodatków. Dzięki temu można wykorzystać ją na kanapkach z innymi dodatkami, jak choćby jaja czy sery. 

Kiedyś w Costco dostałam taką do spróbowania. Bezwstydnie zjadłam kilka kawałków chleba z pastą, by ją przeanalizować i w pełni rozszyfrować jej skład. Nie byłam w stanie dopatrzeć się w niej nic prócz awokado i soli. Zawróciłam więc do częstującej nią pani i okazało się, że w istocie w paście nie ma nic więcej. Od tej pory często ją robię, zwłaszcza na domowe lunche. 

Ponieważ awokado łatwo się utlenia i nabiera mało apetycznego kolorku, nie powinno się robić zbyt dużo pasty. Powinno być jej tyle, ile jesteśmy w stanie zużyć od razu. Pastę robi się tak szybko i prosto, że powinno być problemem jej dorobieniem.