Wiosną i latem, gdy pojawia się świeża botwinka na naszym stole króluje chłodnik. Ale że ta wiosna raczej była chłodnawa, a tylko niektóre dni rozpieszczały nas wyższymi temperaturami, zamiast chłodnika w pierwszym momencie pojawił się barszcz z botwinką i młodymi burakami. I oczywiście z dodatkiem dużej ilości koperku. Zrobiłam go z tęsknoty za barszczem ukraińskim, który ostatnio mi bardzo zasmakował. Co prawda nie jest to ten sam barszcz, ale nieco podobny. A takie specjały, pełne warzyw mogę jeść w dużych ilościach. Co prawda najsmaczniejszy według mnie jest barszcz klarowny z uszkami, jednak od czasu do czasu nachodzi mnie ochota by przygotować taki, w którym jest cała masa "towaru". Taka zupa, spokojnie może być jedzona na lunch - przez bogatą zawartość, na pewno nasyci na kilka godzin. Pracując z domu dokładnie tak sobie dogadzam - szykując takie lunche, jakich nie miałam okazji jeść w pracy.
Upside down cake, czyli przewrotne ciasta, lub ciasta do góry nogami to chyba jedne z popularniejszych ciast w USA. Od kiedy tu zawitałam słyszałam o ananasowym cieście tego typu, a potem o jego różnych wersjach. Przyznam, że nigdy mnie nie zachwycały, ale w końcu się poddałam i spróbowałam go w wersji z rabarbarem. Nie było złe - zwłaszcza na świeżo, gdy rabarbar był ciepły. Ale chyba najbardziej smakowało ono moim sąsiadom, dla których upiekłam je w podziękowaniu za zajęcie się skrzynkami pocztowymi. Jedni wychwalali je pod niebiosa. Od drugich doczekałam się kartki z podziękowaniami w nowej skrzynce. Ucieszyło mnie to, bo w końcu za tyle pracy należało im się coś, co im smakowało.
Czemu się zdecydowałam na taki eksperyment? Po troszę z ciekawości, a po troszę w celu zagospodarowania dużych ilości rabarbaru jakim zostałam nagle obdarowana. Dla odmiany od ciasta typu wiejska tarta, gallete, zrobiłam coś nowego.
Doskonała sałatka, a właściwie surówka z kapusty włoskiej. Można by rzec last minute, bo nie wymaga ani specjalnych przygotowań, ani stania przed podaniem. Nadaje się świetnie jako dodatek do wielu dań, w tym na przykład i meksykańskich, gdyż przyprawia się ją limonką i natką kolendry.
W surówce ważnie jest bardzo cieniutkie poszatkowanie kapusty. Ponieważ ostatnio sporo jemy sałatek z kapusty, rozważałam nawet kupno specjalnej szatkownicy by ułatwić sobie zadanie. I znalazłam jedną z doskonałymi notowaniami, ale i przy okazji z serią makabrycznych opisów okraszonych krwawymi obrazkami, ukazującymi jak jest ostra i skuteczna w szatkowaniu. Odechciało mi się natychmiast, pomimo iż wszyscy zachwalali szatkownicę, nawet jeśli uszkodziła im palce. Uznałam, że tradycyjna metoda szatkowania nożem jest wystarczająco dobra i skuteczna. A na pewno dużo bardziej bezpieczna niż przy pomocy tych doskonałych szatkownic.
Nie jest to danie jednogarnkowe, ale jest to danie na obiad jednomiskowy. I do tego szybki w przygotowaniu. U nas pojawił się wtedy, gdy w ramach urozmaicenia życia rodzinnego w okresie pandemii, zaproponowałam by każda panna robiła jeden obiad w tygodniu. I tak się zaczęło. Nagle, obok lubianych prostych dań z naszego repertuaru, pojawiły się dania inspirowane tym, co znalazły gdzieś w internecie. Nie zawsze były robione tak jak to podawał przepis, ale zupełnie nam to nie przeszkadzało, gdyż i tak były to nowe propozycje smakowe.
Nie ma chyba bardziej niemieckich klusek niż spaetzle. Smakują ze wszystkim - zapiekane z warzywami, z serem, a także jako dodatek do mięsa z sosem. Mam nawet specjalną maszynkę ułatwiającą ich robienie, ale jakoś częściej korzystam z gotowych, kupionych w sklepie niemieckim czy na amazon. Kiedyś jednak w końcu się zdecyduję zerwać z tym nałogiem i będę robić je sama.
Dla odmiany od mięsnych obiadów warto było zrobić takie kluski ze szparagami, których jest wiosną tyle, że niemal same zapraszają się na obiad. A że wiosna była raczej chłodna, to nawet w czerwcu bez wysiłku można kupić lokalne szparagi. Danie jest smaczne i super proste w wykonaniu.
Coraz częściej myślę, że chyba zostanę wkrótce wegetarianką. Warzywa i owoce zawsze lubiłam i jadłam ich najwięcej z całej rodziny. Pobyty w Polsce męczyły mnie, bo za mało było warzyw, a za dużo mięsa. Zaczęłam w końcu dokupywać je sama, choć zawsze miałam poczucie, że robię tym przykrość gospodarzom. Na moją obronę działało jednak to, korzystałam, z tego, że wreszcie mogłam jeść to, czego nie dostanę w USA - latami bób, różne śliwki, poziomki. Zima kusiła najróżniejszymi sałatkami kupowanymi w Hali Wola - zwykle była to kapusta kiszona z różnymi dodatkami. Jednak ostatnio doszłam do takiego etapu, że kiedy nie ma w lodówce twarożku czy jakiejś pasty lub jajek, to nie ma nic do zjedzenia. Wędliny przestały mi smakować. Obiad spokojnie może być bezmięsny. Coraz częściej szukam więc przepisów na sałatki i potrawy jarskie, jak to się kiedyś mawiało. Jadłonomia stała się jedną ze stron, z którymi się zaprzyjaźniłam i chętnie tu zaglądam szukając inspiracji. Ta sałatka przyciągnęła mój wzrok, ze względu na kolory. W oryginale była zrobiona z jednokolorowych pomidorów, ale i tak była taka radosna w połączeniu z zieleniną i orzeszkami. Ja wykorzystałam kolorowe małe pomidorki, dzięki czemu zachęca kolorami, a tym co ją spróbują daje dodatkowo ciekawe doznania smakowe. Sama autorka w oryginalnym przepisie proponuje kilka podmian, z czego chętnie skorzystałam, bo nie miałam wszystkiego w domu, a sałatkę chciałam wypróbować od razu.
W naszym domu bardzo często goszczą pasty z ryb. Zwykle są to ryby puszkowe. Jednak gdy ostatnio jemy więcej w domu, chętniej szukamy nowych smaków. Stąd pojawiła się pasta z makreli. Zrobiła furorę, zwłaszcza na świeżych ciabattach, upieczonych na późniejszy lunch. Nie jest to jakiś wynalazek, bo pasta z makreli znana jest nie od dzisiaj. Ale jak to bywa z takimi pastami, każdy lubi ją zrobić po swojemu.
Jak zawsze mam problem z podaniem ilości koperku i szczypiorku, gdyż pęczek pęczkowi nie równy. Należy się po prostu kierować swoimi upodobaniami smakowymi - ja lubię zdecydowany smak, więc nie szczędzę jednego i drugiego.
Wiosną i latem, gdy pojawia się świeża botwinka na naszym stole króluje chłodnik. Ale że ta wiosna raczej była chłodnawa, a tylko niektóre dni rozpieszczały nas wyższymi temperaturami, zamiast chłodnika w pierwszym momencie pojawił się barszcz z botwinką i młodymi burakami. I oczywiście z dodatkiem dużej ilości koperku. Zrobiłam go z tęsknoty za barszczem ukraińskim, który ostatnio mi bardzo zasmakował. Co prawda nie jest to ten sam barszcz, ale nieco podobny. A takie specjały, pełne warzyw mogę jeść w dużych ilościach. Co prawda najsmaczniejszy według mnie jest barszcz klarowny z uszkami, jednak od czasu do czasu nachodzi mnie ochota by przygotować taki, w którym jest cała masa "towaru". Taka zupa, spokojnie może być jedzona na lunch - przez bogatą zawartość, na pewno nasyci na kilka godzin. Pracując z domu dokładnie tak sobie dogadzam - szykując takie lunche, jakich nie miałam okazji jeść w pracy. 
