Dawno temu, kiedy w Polsce zaczęły w telewizji pojawiać się programy kulinarne, spisałam ten przepis. Program prowadził jakiś kucharz włoski. Był zabawny, a ugotowane przez niego potrawy prezentowały się znakomicie. Aż prosiło się by ich spróbować. Po latach nie pamiętam ani imienia kucharza, ani nazwy programu, za to z mojej starej książeczki Kuchnia włoska, wyleciała karteczka z zanotowanym przepisem.
Teraz, taki sos robię sama albo, kiedy się spieszę, robię podobny używając gotowych sosów (Vodka sauce lub Three Cheese sauce z Trader Joe's), które dodaję do mięsa i doprawiam ociupinę po swojemu. Z czasem też zmieniły mi się upodobania co do mięsa; ciężkie mięso wołowe niemal całkowicie wyparło z mojej kuchni mięso drobiowe - najczęściej indycze, z którego robię niemal wszystko, co wymaga mięsa mielonego.
Chociaż wzmianki o sosie bolońskim datowane były wcześniej, bo w późnym okresie XVIII w., to jednak spisanie i upowszechnienie przepisu zawdzięczamy Pellegrino Artusi. W jego książce kucharskiej z 1891 r. znalazł się przepis na maccheroni alla bolognese. W komentarzach do przepisu, sugerował on że dodatek suszonych grzybów, kilku plasterków trufli, wątróbek kurzych podnosi smak sosu, zaś dodanie pół szklanki śmietany, nadaje sosowi aksamitnego smaku. W 1982 Accademia Italiana della Cucina dbająca o dziedzictwo kultury kulinarnej, zarejestrowała ragù alla bolognese, bardzo dokładnie określając skład sosu. Ale jak to zazwyczaj bywa, nawet wśród włoscy szefowie kuchni robią ten sos w najróżniejszy sposób, cóż więc dopiero szefowie w różnych krajach. Co ciekawe, te wątróbki wzbudziły wielką dyskusję, gdy magazyn Bon Apètit opublikował przepis na ragu alla bolognese, który przygotował Mike Easton, właściciel restauracji Il Corvo w Seattle. Podczas gdy dla jednych był to przykład obrzydliwości, inni uważali to za strzał w dziesiątkę.
Jagnięcina to jedno z moich ulubionych mięs, bo jest delikatna jak cielęcina. Lubię ją w postaci szaszłyków czy pieczeni. A dzisiaj żeberka. Tym razem bardzo proste, bez dodatków - jedynie marynowane w czosnku i zaprawie Worcestershire sauce. Można je zrobić na grillu, a można też i w piekarniku.
Panna cotta to nic innego, tylko deser z gotowanej śmietany, zestalonej przy pomocy żelatyny. A do tego sos owocowy. Prosty deser, ale za to bardzo efektowny. 
Po okresie robienia chleba Pain de Campagne nadszedł czas na zmianę. Najprostszą była zwykła zmiana proporcji mąki pszennej białej i razowej. I tak powstał ten sam, choć inny chlebek. Pocieszam się, że jest on zdrowszy niż zwykły chleb z mąki białej. Również i ten przepis pochodzi z książki Flour Water Salt Yeast: The Fundamentals of Artisan Bread and Pizza. Podobnie jak i w przypadku Pain de Campagne, przepis został nieco zmieniony przeze mnie, gdyż nie miałam serca dawać tylko części zaczynu. Z czasem też nauczyłam się pomijać długi okres wyrastania chleba co znacznie uprościło jego przygotowanie, a zupełnie nie wpłynęło na jego smak. 
Takie naleśniki to nie tylko propozycja na lunch, ale i na deser. Nadzienie można zrobić z delikatnego serka lub z czekolady (nutelli), która idealnie komponuje się z malinami. Najmniej jednak pasuje dżem. Najważniejszy bowiem jest sos zrobiony z malin i cassisa. Jeśli chcemy podawać naleśniki dzieciom, spokojnie można pominąć Crème de cassis. Mimo iż dodajemy go relatywnie mało, dzieci raczej powinny dostać wersję bezalkoholową. 
Do zrobienia tego chleba zostałam zachęcona opinią przeczytaną na blogu Moje wypieki, iż jest to mercedes wśród chlebów. Lubię wyzwania więc czym prędzej zabrałam się do pracy. I... rozczarowałam się nieco. Chleb, owszem jest dobry, ale nie nazwałabym go mercedesem. Biorąc pod uwagę ilość pracy jaką trzeba wykonać by go upiec nie jest wart - według mnie. Nie zmienia to jednak faktu, że nam smakował i szybko zniknął. Od czasu do czasu można się więc pobawić i upiec taki chleb. 
Szparagami nie możemy się nasycić i co chwila próbujemy ich w nowych wersjach. Tym razem krótko smażone z czosnkiem. Ta wersja to wpływ poprzednich eksperymentów z fasolką i brokułami z czosnkiem. Były one co prawda nieco inaczej robione, ale przecież najważniejszy jest efekt końcowy, a ten był bardzo udany. 