Gniazdka

Jak Zapusty, to Zapusty,

Chrusty, pączki, boczek tłusty

Zatańczyli, zahulali,

Bo od środy post już mamy.

Może tańce i hulanki się nie szykują, ale za to ostatnie folgowanie na słodko! Tym razem gniazdka zwane też pączkami wiedeńskimi lub hiszpańskimi. Wymagają nieco sprawności, by się nie poparzyć przy pozbywaniu się papierków, ale też i bez przesady - każdy kto robił pączki czy faworki, da sobie radę. A warto spróbować czegoś innego zanim nastaną postne dni. To co? Robimy? Zdążymy jeszcze przed północą! 😉

A tak przy okazji. Pączki te, niczym fasolka po bretońsku czy ryba po grecku nie mają nic wspólnego z miejscami, którym są przypisywane. Ani w Wiedniu, ani w Hiszpanii takich się nie uświadczy. Co nie znaczy, że nie są smaczne. 😉

Pets de sœur czyli pierdki mniszki

Zupełnie przypadkowo trafiłam na opowieść o pets de sœur, czyli alternatywie dla pączków, ale nie tłustego jedzenia na koniec karnawału. Według jednej z legend w zakonie we Francji, siostry uwijały się w kuchni szykując najróżniejsze łakocie. W pewnym momencie jedna z nich puściła bąka, co inną bardzo ubawiło i sprawiło że nieco ciasta ptysiowego wpadło do rozgrzanego oleju. I powstały nieforemne, ale smaczne kuleczki. Według innej wersji, nazwa wywodzi się od dźwięku jaki wydają smażone w oleju kuleczki. Jaka by nie była geneza, uznałam, że już dawno nie szykowałam niczego na koniec karnawału i warto spróbować zrobić te kuleczki. Każdy, kto umie zrobić ciasto parzone, takie jak na ptysie, nie będzie miał żadnych trudności z przygotowaniem pets de sœur. Odrobina cierpliwości i uwagi przy wykładaniu ich do rozgrzanego oleju, a po chwili będziemy mieć nieco inny deser na zakończenie karnawału.

Faworki drożdżowe

Pozostając nieco w nowoorleańskim nastroju, na sam koniec karnawału, pokusiłam się na zrobienie beignets - kolejnego przysmaku nowoorleańskiego. Już kiedyś je robiłam wg przepisu z Café du Mond. Były niezłe, choć nic szczególnego - racuchy z cukrem pudrem. 😉W Nowym Orleanie oczywiście odstaliśmy kolejkę, by zjeść te najoryginalniejsze beignets. I znowu - niezłe, choć wrażenie takie samo - nic nadzwyczajnego, zwlaszcza w wersji z cukrem. Ale przynajmniej spróbowaliśmy, a ja przekonałam się, że moje są naprawdę takie jak miały być i nie ustępują tym oryginalnym. 😉 Ale przyznam, że takie serwowane z czekoladą czy dobrą konfiturą są niezle - i te domowe, i te oryginalne. A że tym roku zapanowała moda na drożdżowe faworki, z części ciasta na beignets zrobiłam kilka takich faworków. Świeże, polane lukrem były bardzo smaczne; chyba nawet smaczniejsze niż same beignets w wersji podstawowej. Zdecydowanie jednak uważam, że nasze tradycyjne faworki są najlepsze i nic nie jest w stanie ich zastąpić. 

#19 Kulinarnie po Seattle i okolicy: Pączki w Kirkland

Największe odkrycie roku - w Kirkland pojawiły się pączki. Trzeba było się najpierw uzbroić w cierpliwość, bo pączki pojawiały się tylko w weekendy, a chętnych było dużo. Ale w końcu udało się trafić na czas i kupić pączki. 

Pączki przyciągnęły moją uwagę, gdy pojawiły się na zdjęciach sąsiedzkiej grupy facebookowej. Wyglądały autentycznie i adekwatnie do swojej nazwy. A po spróbowaniu okazały się być naprawdę dobre. Wiadomym się stało to, że musi je smażyć ktoś, kto zna polskie pączki. Wiemy, że Mark, ale nic więcej. Ale czy to ważne? 😉 

Pączki z makiem

Pierwszy raz zobaczyłam przepis na pączki z makiem na Moich wypiekach i w pierwszym momencie pomyślałam, że to jedno z kolejnych udziwnień pączkowych jakie ostatnio widziałam. Jednak po chwili wróciłam do przepisu i zdecydowałam się zrobić pączki z makiem, zwłaszcza, że w zamrażalniku miałam resztkę masy makowej pozostałej po wypiekach makowców. Przecież nic nie szkodziło spróbować - dobre ciasto drożdżowe i dobra masa nie mogły mnie zawieść. I choć nadal uważam, że najlepsze są pączki tradycyjne z nadzieniem z powidła śliwkowego z odrobiną konfitury z róży, to te pączki również smakują ciekawie i warte były spróbowania. Z czasem dowiedziałam się, że w Ukrainie, pączki z makiem nie są uważane za udziwnienie, a coś normalnego.  

W swojej wersji użyłam innego przepisu na ciasto, niż to z blogu  i nieco innego lukru. Ale w sumie nie ma to większego znaczenia, gdyż tu najbardziej chodzi o pomysł niż konkretny przepis. 

Pączki doskonałe

Pączki z tego przepisu są absolutnie najlepszymi jakie kiedykolwiek jadłam i najładniejsze jakie kiedykolwiek zrobiłam. Ciasto rośnie szybko, pączki smażą się bez nasiąkania tłuszczem. Słowem - wszystko było tak jak powinno być, a pączki są... co tu ukrywać doskonałe. Nic więc dziwnego, że znikają z talerza jeden za drugim - po prostu same wchodzą do buzi i zanim się zorientowaliśmy się było już po nich. Został talerz z resztkami lukru do wylizania. No cóż - na jutro trzeba będzie zrobić nową porcję, bo wszak w Tłusty Czwartek pączki muszą być!!!! 😄

Pączusiowe babeczki

Pączki już kiedyś piekłam i nadal uważam, że smażone są lepsze. Ale po ostatnich obżarstwach zachciało mi się na koniec karnawału takich lżejszych pączków. Ale żeby nic już nie zostało, postanowiłam zrobić małą porcyjkę. Dla odmiany nadamy im kształt muffinków. :) Ciasto jest najlepsze, gdy doda się do niego skórkę z cytryny - nabiera takiego pięknego smaku i aromatu. W środku muszą koniecznie być ulubione powidła śliwkowe zmieszane z konfiturą z róży. A na wierzchu lukier i skórka. Uwielbiam takie pączki i wyłącznie względy zdrowotne sprawiają, że nie smażę lub piekę ich częściej. 

Liliputki

Jako dziecko bardzo lubiłam liliputki, czyli małe pączki. Miały wszystko czego było mi trzeba - były polukrowanym pączkiem i miały właściwy rozmiar. Troszkę brakowało mi dobrego nadzienia, ale w końcu wiele kupnych pączków nie grzeszyło najlepszym środkiem, więc spokojnie można było się bez niego obejść. Podobnie do polskich liliputków są doughnut holes. Jednak nie umywają się one do naszych swojskich liliputków. Dlatego czas najwyższy je zrobić na ostatki. Nie za dużo, by zdążyć je zjeść zanim zaczniemy pościć. Liliputki, jak każde pączki, są najlepsze, gdy się je polukruje, a nie posypie cukrem pudrem.

Pączki wykwintne

Wszelkie diety dziś na boku, Tłusty Czwartek jest raz w roku. To chyba podsumowuje wszystko! Tłusty Czwartek nie może minąć bez pączków. O dietach będziemy myśleć od następnej środy. A dzisiaj i w następnych dniach trzeba sobie pofolgować. 

Ten przepis niewiele się różni od mojego poprzedniego przepisu; jednak dodatek wanilii i cytryny sprawia, że ciasto na pączki ma piękny zapach i ciekawy smak - delikatny, acz zdecydowany. Polecam wykrawanie pączków z placka, a następnie ich smażenie i nadziewanie po usmażeniu. Co prawda wymaga to lekkiej wprawy i wyczucia ile wcisnąć nadzienia, ale z czasem i to można opanować. Taka technika bardzo przyspiesza i ułatwia wykonanie pączków. 

Pączki z kartoflami

Wiele ostatnio słyszałam o pączkach robionych z dodatkiem ziemniaków. W przeszłości robiłam bułeczki i chleb z dodatkiem gotowanych ziemniaków, ale pączków nigdy. Warto więc było spróbować. Jakoś nie mogłam się przekonać do przepisów mających dużą zawartość ziemniaków – pół na pół z mąką. Zmniejszyłam więc ilość ziemniaków i zaryzykowałam.

Ciasto rosło dłużej niż w zwykłym przepisie. Ale efekt był zaskakująco pyszny, a delikatne pączki zrobiły furorę. Porcja zniknęła w oka mgnieniu, zaś Ola uznała, że to najlepsze pączki jakie kiedykolwiek zrobiłam!

Beignets, czyli racuchy

Beignets to przysmak nowoorleański. Zawsze znajduje się na liście potraw, które należy spróbować gdy się jest w Nowym Orleanie. A już w Mardi Gras to absolutnie musik kulinarny. 

Podobnie jak pączki, beignets są robione z ciasta drożdżowego i smażone w głębokim tłuszczu. W odróżnieniu od pączków nie są niczym nadziewane. W Café du Monde, serwowane są po trzy, suto obsypane cukrem pudrem.  Sama nazwa oznacza nic więcej jak po prostu racuchy. 

Wiele razy słyszałam od bywalców Nowego Orleanu, że beignets są wspaniałe. Sama nigdy ich nie jadłam, bo nie byłam w tym mieście. Najwyższa pora było więc spróbować tego rarytasu. Skorzystałam z receptury Café du Monde, którą łatwo można znaleźć na Internecie.  Zmodyfikowałam ten przepis zamieniając tłuszcz dodawany do ciasta ze stężałego oleju na masło. Jakoś nie jestem w stanie przekonać się do wynalazków tłuszczowych jakie znajduję czasem w sklepach, szczególnie jeśli wczytam się w ich opis i zawartość. Wolę naturalne produkty. 

Pączki

Był początek roku 1977.  Dopiero co przeprowadziliśmy się z Mokotowa na Jelonki. Rodzice kupili nieprzyzwoicie obłędną ilość pączków na imprezę oblewania mieszkania. Gości było mnóstwo, jedzenia i alkoholu pewnie też. Nikt z zaproszonych nie przyszedł z dziećmi, więc byliśmy z bratem zostawieni sami sobie na cały długi wieczór. Nikt nie zwracał na nas uwagi. A w kuchni stały pączki z cukierni na Piwnej na Starym Mieście. Czegóż więcej trzeba. Przecież nikt nie patrzył, nikt nie liczył ile jemy, bylebyśmy tylko nie przeszkadzali dorosłym. No i nikt nie wiedział kto jadł pączki - my czy goście. Hulaj dusza, piekła nie ma! Jako grzeczne i słuchające rodziców dzieci nie przeszkadzaliśmy im się bawić! Ile pączków zjedliśmy - nie wiem. Dużo!!! BARDZO DUŻO! Dużo za dużo! 

Co tu dużo kryć - widać, że pączki zawsze lubiłam, a jako dziecko uwielbiałam je pożerać. Jako dorosły człowiek, też bym to robiła, ale niestety mam bolesną świadomość czym to się może dla mnie skończyć.

Jak wiele osób uważałam je za coś, czego nie da się zrobić w domu. Pączki kupuje się w cukierni. Aż do czasu, gdy zjadłam pierwszy raz domowego pączka zrobionego przez moją teściową - wtedy jeszcze mamę kolegi. Przez wiele lat nie odważyłam się ich robić. Potem widziałam próby jednej z naszych pań do dzieci, która postanowiła zrobić pączki i była to - niestety - klapa, co tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że nie należy się za to brać, skoro doświadczone gospodynie miewają problemy. Ale końcu nadszedł ten moment, kiedy postanowiłam chwycić byka za rogi. Głównie dlatego, że nie było gdzie kupić pączków. No również dlatego, że znalazłam dobry przepis  i uznałam, że tyle innych wypieków mi wychodzi, to i ten powinien.... Okazało się, że nie taki diabeł straszny jak go malują! 

Pączki inaczej, czyli zdrowiej, choć niekoniecznie smaczniej

Kiedy przeczytałam na blogu Kwestia Smaku, że te pączki są tak pyszne, iż już nigdy nie będę chciała wrócić do smażonych, wiedziałam, że muszę to sprawdzić sama. I zupełnie się  tym nie zgadzam. Owszem, są pyszne, zwłaszcza świeżutkie i ciepłe, jednak brakuje im tego charakterystycznego i niepowtarzalnego smaku smażonego pączka. Ale ponieważ są pyszne, to zachowuję ten przepis jako godny wykorzystywania, np. gdy najdzie nas ochota na bułeczki z nadzieniem. 

Największą zaletą tego przepisu jest to, że robi się je szybciej niż tradycyjne pączki. Odchodzi też stanie nad rozgrzaną patelnią z tłuszczem, na której smażymy pączki i niewątpliwie są też one zdrowsze, gdyż nie są nim nasączone. Warto jednak czasem zapomnieć o tłuszczu, kaloriach i tych wszystkich niedogodnościach i usmażyć takie prawdziwe tłuste pączki, jakie przysłowiowa Bartkowa smażyła.